แต่งอย่างงดงามด้วยความเพลิดเพลิน
ตระกูลเซียวนั้นมีสมาชิกมากมาย ทั้งสองเดินตัดผ่านที่พักสวนทางกับบ่าวไพร่ เด็กน้อยที่กำลังเล่นซน และสาวงามท่าทางสง่าที่กำลังกรีดพัดกระดาษในมือ
นี่คือบรรยากาศภายในที่พักของตระกูลใหญ่อย่างแท้จริง หากเทียบกับสถานที่แห่งนี้แล้ว จวนตระกูลเซียวที่นครหลวงขาดความมีชีวิตชีวาของสถานที่ที่เรียกว่าบ้านไปมากโข
ปู้ฟางมองบรรยากาศรอบตัวด้วยความขบขัน คนที่เดินสวนกับเขาต่างพากันจ้องมองมา หรือจะพูดให้ถูกคือจ้องหุ่นเชิดที่อยู่ด้านหลังเขาด้วยสายตาสงสัยใคร่รู้ ทว่าปู้ฟางก็ไม่ได้สนใจแต่อย่างใด
เขาเป็นคนประเภทที่ไม่ใส่ใจแม้แต่น้อยว่าคนอื่นจะคิดเช่นไรกับตัวเอง
“คุณชายปู้… ทางนี้เจ้าค่ะ รีบๆ เดินหน่อย”
เสียงหมดความอดทนของเสี่ยวหย่าลอยมาเข้าหูปู้ฟาง ชายหนุ่มชะงักไปเมื่อได้ยิน แต่ยังคงก้าวช้าๆ ไปตามทางเช่นเดิม
เสี่ยวหย่ารู้สึกหัวเสียเป็นอันมาก ใครที่พอมีตามองก็คงรู้ได้ทันทีว่าเซียวเคอเฉิงนั้นรังเกียจปู้ฟางเสียยิ่งกว่าอะไรดี แล้วนางที่เป็นหญิงรับใช้ของตระกูลเซียวจะไม่ทำตามนายได้อย่างไร นางต้องละเว้นการปฏิบัติต่อปู้ฟางด้วยไมตรีจิตของเจ้าบ้านที่ดีตามนายท่านของตัวเอง ยิ่งปู้ฟางเอาแต่ใช้เวลาเดินชมนกชมไม้ นางก็ยิ่งหงุดหงิดรำคาญใจ
ปู้ฟางมองหญิงรับใช้ด้วยสายตาประหลาดใจ แต่ใบหน้าของเขาก็ยังเรียบเฉยเสมอต้นเสมอปลาย
เสี่ยวหย่าปรายตามองปู้ฟาง จากนั้นก็นำทางเขาผ่านทางเดินเลี้ยวลดคดเคี้ยว จนมา
