ระดับสี่กระจอกงอกง่อย
“เลิกกวนใจข้าเสียที”
เขาไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะมาข้องเกี่ยวกับคนเหล่านี้
ปู้ฟางพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาขณะที่พลังปราณในแกนพลังเริ่มหมุนวน พลังปราณเที่ยงแท้ไหลทะลักออกมาจากตัว ก่อเกิดเป็นพลังกดดันรุนแรงน่าเกรงขาม
อาเฉินถูกพลังกดดันกระแทกล้มก่อนที่จะทันได้ปล่อยพลังปราณเที่ยงแท้ในกายออกมา ตอนนั้นเองชายร่างหนาก็แทบกระโดดลุกขึ้นด้วยความหวาดกลัว ไอ้หนุ่มขี้เท่อหน้าตาผิวพรรณสะอาดสะอ้านคนนี้ จู่ๆ ก็กลายมาเป็นภูเขาสูงใหญ่ที่แทบจะทับลงมาจนทำให้เขาขาดใจตาย
ระดับพลังปราณเที่ยงแท้นี่ช่างน่าสะพรึงกลัวอะไรเช่นนี้
เพล้ง… ชั้นของพลังปราณเที่ยงแท้ที่โอบล้อมตัวอาเฉินอยู่สลายหายไปทันที ร่างของเขาซวนเซถอยหลังไปหลายก้าวก่อนจะล้มจ้ำเบ้าลงกับพื้น กล้ามเนื้อบนใบหน้าสั่นสะท้านส่วนริมฝีปากก็สั่นระริกไม่หยุด
เวรเถอะ ไอ้หน้าละอ่อนนี่จริงๆ แล้วเป็นผู้ฝึกตนระดับหกขั้นจักรพรรดิยุทธการหรือนี่! พลังระดับนี้… เขาเคยรู้สึกได้จากท่านแม่ทัพใหญ่ของนครใต้เพียงคนเดียวเท่านั้น!
มาถึงตอนนี้ชายร่างหนาก็รู้สึกอยากตบหน้าแม่นางหลิวให้ตื่นรู้กับเขาบ้างเสียจริงๆ ไอ้คำพูดของนางที่ว่า “เต๊ะท่าใหญ่โต” กับ “เป็นแค่พ่อครัว” มันคืออะไรกันแน่ ไอ้หนุ่มตรงหน้าพวกเขานั้นเป็นถึงขั้นจักรพรรดิยุทธการต่างหากล่ะ!
หมอนี่บี้เขาให้แบนติดพื้นได้ด้วยนิ้วเดียวด้วยซ้ำ เต๊ะท่าหรือ ช่างน่าขำ แม้แต่เถ้าแก่ใหญ่ที่คุมหอวสันต์สุคนธ์อยู่
