ยทีเดียว ไม่แปลกเลยที่เหตุใดนครใต้จึงขึ้นชื่อว่าเป็นดินแดนแห่งความร่ำรวยของจักรวรรดิวายุแผ่ว ที่นี่มีเหล่าคนกระเป๋าหนักมากมายจริงๆ
สีหน้าของปู้ฟางยังคงนิ่งขรึมแม้ข้างในจะรู้สึกยุ่งยากใจ สถานที่สำหรับเสพโลกีย์หรือ…ฟังดูน่าตื่นตาตื่นใจไม่น้อย แต่อาหารของที่นี่จะเป็นเช่นไรเล่า จะมีของอร่อยประจำท้องถิ่นอยู่บ้างหรือเปล่า
ถ้าแม่นางหลิวที่เป็นคนลากเขาเข้ามาอ่านความคิดในตอนนี้ของเขาได้…นางคงประเคนรองเท้าใส่หน้าเขาตุ้บใหญ่แน่นอน
“คนหนุ่มแน่นอย่างเจ้าเข้าหอวสันต์สุคนธ์มาเพื่อชิมอาหารเนี่ยนะ ช่วยสำแดงความหื่นกระหายของวัยหนุ่มออกมาหน่อยเถอะ” หากรู้เข้านางคงต้องพูดอะไรเช่นนี้ออกมาแน่
ต้องยอมรับตามตรงว่าใจของชายหนุ่มกระตุกไปชั่วเสี้ยวลมหายใจ แต่ท่าท่างโดยรวมก็ยังสงบนิ่งได้อยู่ แม้รอบตัวจะเต็มไปด้วยหญิงสาวหุ่นสะคราญก็ตาม ไม่นานแม่นางหลิวคนเดิมก็ลากเขาเข้ามาในห้องที่สว่างเจิดจ้าห้องหนึ่ง
เมื่อนั่งลงที่โต๊ะ แม่นางหลิวก็ยกยิ้มสวยพลางส่งสัญญาณให้สตรีวัยรุ่นหน้าตาสะสวยสองนางเข้ามา
“พวกเจ้าดูแลคุณชายน้อยผู้นี้ด้วย ท่านผู้นี้มีรสนิยมไม่เหมือนใคร ดังนั้นพวกเจ้าต้องเอาอกเอาใจเขาเป็นพิเศษเล่า เข้าใจหรือไม่”
“อย่าได้เป็นห่วงเลยท่านป้าหลิว คุณชายน้อยท่านนี้หน้าตาหล่อเหลาน่ากิน แค่คิดข้าก็สะท้านไปทั้งตัวแล้ว”
แม่นางหลิวยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาปิดปากพลางส่งเสียงหัวเราะกิ๊ก “นี่แม่สาวๆ หัดยับยั้งตัวเองเสียบ้างเถอะ ถ
