ุ่มนิ่มลงบนไหล่ของอีกฝ่าย ก่อนกระซิบออกมาเบาๆ “เราสองพี่น้องจัดให้ได้ทุกอย่าง ไม่ว่าท่านจะต้องการรสชาติไหน เราพร้อมสนองให้หมด”
ปู้ฟางขมวดคิ้ว กลิ้นแป้งแต่งหน้าของชิวเยว่เกือบทำให้เขาจามออกมา
แต่หลังจากขยี้จมูกไปมาเขาก็กลั้นจามไว้ได้ จากนั้นชายหนุ่มก็ใช้สายตาสำรวจความโอโถงของห้องนี้ แล้วกระดกชาร้อนเข้าปากอึกใหญ่ กลิ่นชาเข้มๆ ลอยออกมาจากถ้วย
รสขมของชาทำให้จิตใจของปู้ฟางกระจ่างขึ้น ดวงตาของเขากลับมาเป็นประกาย “ชานี่ไม่เลวเลย”
ชุนฮัวกับชิวเยว่อึ้งไป ไม่เข้าใจสถานการณ์ตรงหน้าแม้แต่น้อย
“ข้าเริ่มหิวนิดหน่อยแล้ว พวกเจ้ามีอะไรอร่อยๆ แนะนำบ้าง” ปู้ฟางปรายตามองชิวเยว่
เขาเคยเห็นสาวงามมาไม่น้อย ความจริงชุนฮัวกับชิวเยว่ก็จัดได้ว่างดงาม แต่เมื่อเทียบกับความงามที่ราวจะล่มสวรรค์ได้ของเซียวเยียนอวี่และหนี่หยันแล้ว…หึๆๆ
“โอ้ คุณชายน้อยหิวหรือ เช่นนั้นข้าน้อยผู้นี้จะไปเตรียมอาหารมาให้เดี๋ยวนี้” ชุนฮัวที่อึ้งไปหัวเราะคิกคักออกมา จากนั้นก็เดินออกจากห้องไป
“อ้อ…มีอาหารกี่รายการก็ยกมาให้หมด โดยเฉพาะของขึ้นชื่อของนครใต้” ปู้ฟางสำสับขณะมองตามร่างของชุนฮัวที่กำลังโยกย้ายสะโพกออกไป
ชุนฮัวที่เพิ่งออกจากห้องมาซวนเซไปเล็กน้อย “คุณชายน้อยผู้นี้จัดได้ว่ามีอารมณ์ขันไม่เบา”
เป็นครั้งแรกที่นางได้เห็นคนที่มาเยือนหอวันสต์สุคนธ์ร้องขออาหารขึ้นชื่อของเมืองนี้ พ่อรูปหล่อนั่นคิดว่าที่นี่เป็นร้านอาหารหรืออย่างไรกันนะ
‘บรร
