่อนวัยนัก ใบหน้าล้วนผุดผ่องไร้เดียงสา
หญิงสาวเหล่านี้ถือจานอาหารส่งกลิ่นหอมที่ทำให้หลายๆ คนต้องตาเป็นประกายเข้ามาด้วย
ปู้ฟางมองอาหารเหล่านี้พลางสูดลมหายใจลึก การได้มองอาหารทำให้จิตใจของเขาสงบลงไม่น้อย
“คุณชายน้อย เหล่านี้คืออาหารขึ้นชื่อของนครใต้ น้ำแกงดอกบัวรสชาติอร่อยล้ำ ส่วนนี่คือปลาสามรส แล้วนี่คือผัดรากบัว…” ชุนฮัวชี้ที่อาหารแต่ละจานแล้วแนะนำชื่อให้ปู้ฟางฟัง
ชายหนุ่มพยักหน้า หยิบตะเกียบขึ้นมาแล้วคีบรากบัวในผัดรากบัวขึ้นมา
เขาส่งรากบัวเข้าปาก รสชาติของมันกรุบกรอบอมเปรี้ยว ทันใดนั้นชายหนุ่มก็ขมวดคิ้วมุ่น
“ห่วยจัด! รากบัวเก่าเก็บ รสสัมผัสก็แย่มาก แถมยังใส่น้ำส้มสายชูมากไปเหมือนมีเหลือเยอะเกิน…”
ชุนฮัวกับชิวเยว่อึ้งไป พวกนางมองปู้ฟางที่ยังคงพ่นวาจาตำหนิติเตียนไม่หยุดปากดวงตาเบิกกว้าง ปากของเหล่าสาวใช้ที่ยกอาหารขึ้นมาให้ล้วนอ้าหวอ ต่างคนต่างก็ไม่รู้ว่าควรมีปฏิกิริยาอย่างไร
พี่ชาย…คิดจะมาหาเรื่องกันหรืออย่างไร ท่านมาหอนางโลมเพื่อวิจารณ์อาหารเนี่ยนะ
