กลายเป็นชิ้นๆ อย่างง่ายดาย ความเร็วนั้นรวดเร็วมาเสียจนเห็นเป็นภาพเบลอ! อวี่ฝูที่ยืนอยู่อีกด้านทำหน้าเหมือนต้องมนต์ ทักษะการใช้มีดของเถ้าแก่ปู้นั้น…ช่างเก่งกาจน่ากลัวอะไรเช่นนี้!
อาหารมากมายหลายจานส่งกลิ่นหอมฉุยถูกนำไปวางที่หน้าต่างครัว โอวหยางเสี่ยวอี้เดินมาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มก่อนยกจานเหล่านั้นออกไป
“เถ้าแก่ปู้ ข้าวผัดไข่เสร็จแล้วเจ้าค่ะ” เมื่ออวี่ฝูเห็นว่าปู้ฟางมีเวลาว่างเล็กน้อย นางก็พูดด้วยน้ำเสียงน่ารัก
ปู้ฟางพยักหน้าพลางเดินออกจากห้องครัวมา ลูกค้าในร้านพากันเอ่ยทักเขาอย่างเป็นอันเอง ส่วนชายหนุ่มก็พยักหน้าตอบ เขาลากเก้าอี้ออกมานั่งลงแล้วให้อวี่ฝูเอาข้าวผัดไข่มาวางบนโต๊ะ
ข้าวผัดไข่ของอวี่ฝูส่งกลิ่นหอมเข้มข้นกว่าข้าวผัดไข่ที่นางทำมาเพื่อรับการทดสอบเสียอีก อาจเป็นเพราะวัตถุดิบที่เลือกใช้มีคุณภาพดีกว่าก็เป็นได้
ปู้ฟางตักข้าวผัดไข่ขึ้นมาหนึ่งคำแล้วลองชิม กลิ่นอาหารระเบิดออกมาในปากเขาทันที กลิ่นของไข่และกลิ่นหอมหวานของข้าวผสานกัน ทำให้ต่อมรับรสของชายหนุ่มเริ่มทำงาน ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้น รู้สึกตกใจเล็กน้อย
“ยังควบคุมความร้อนได้ไม่ดี ส่วนการควบคุมกระแสพลังปราณเที่ยงแท้ก็จัดว่ายังห่างไกล รสชาติพอกินได้ แต่เป็นเพราะวัตถุดิบที่เลือกใช้มากกว่า เจ้าต้องใส่ใจเรื่องการทำและจับความเปลี่ยนแปลงของวัตถุดิบตั้งแต่เริ่มต้นจนจบให้ได้” ชายหนุ่มยังคงวิพากษ์วิจารณ์อย่างเผ็ดร้อนเหมือนเดิม
อวี่ฝูพยักหน้า
