หงึกหงัก นางตั้งใจฟังคำแนะนำของปู้ฟางอย่างเต็มที่
…
เวลาผ่านไปหลายสัปดาห์ อวี่ฝูได้ร่ำเรียนการทำอาหารกับปู้ฟางมาเป็นเวลานานพอตัว นางตั้งใจฝึกฝนอย่างหนัก จนอาหารหลายจานที่ทำออกมารสชาติเกือบใกล้เคียงอาหารของปู้ฟางแล้ว
ในบรรดาอาหารทุกจานที่นางทำ นางเชี่ยวชาญข้าวผัดไข่ที่สุด อาจเพราะมันเป็นอาหารจานแรกที่นางเรียนรู้ก็เป็นได้
ระหว่างนั้นปู้ฟางก็สอนนางทำอาหารเพิ่มอีกสองจาน ซึ่งก็คือซี่โครงเปรี้ยวหวานและเนื้อตุ๋นตำรับจีน ซี่โครงเปรี้ยวหวานทำยากมาก อวี่ฝูฝึกฝนอยู่นานแต่ก็ยังไม่สมความคาดหวังของปู้ฟางเสียที นางถูกเขาติเตียนอย่างรุนแรงทุกครั้งไป
การประเมินทักษะและรสชาติของปู้ฟางนั้นร้ายกาจเข้มงวดที่สุดที่นางเคยเจอมาในชีวิต เขาจะสรรหาข้อผิดพลาดที่เล็กที่สุดในอาหารออกมาตำหนิจนได้ จากนั้นก็จะวิเคราะห์เชิงลึกทุกรายละเอียด ทำให้นางรู้สึกราวกับว่าอาหารที่นางทำมาควรไปอยู่ในกองขยะเปียก
ที่ทางเข้า ชายหนุ่มเจ้าของร้านกำลังนอนเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้อย่างง่วงงุน ดวงตามองไปยังเมฆที่กำลังลอยอยู่บนท้องฟ้า
อวี่ฝูเดินถืออาหารจานหนึ่งออกมาจากครัว นางวางมันลงตรงหน้าลูกค้าพลางยิ้มออกมา
“นี่ข้าวผัดไข่ที่สั่งเจ้าค่ะ กินให้อร่อยนะเจ้าคะ” อวี่ฝูเอ่ย
ลูกค้าคนนี้เป็นลูกค้าประจำของร้าน ก่อนหน้านี้ปู้ฟางเคยให้อวี่ฝูนำอาหารหลายจานออกมาให้ลูกค้าหลายคนชิม ลูกค้าคนนี้ก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วยเช่นกัน ชายหนุ่มบอกเขาว่าหลังจากชิมแล้ว
