ปทำ ด้วยเหตุนี้หนี่หยันจึงจำใจต้องตามตาแก่ขี้เมากลับไป
มาถึงจุดนี้ ผู้ที่พอมีหน่วยก้านดีที่เขาจะทาบทามได้ยิ่งน้อยลงไปอีก แถมพอเส้นตายที่ระบบขีดไว้ใกล้เข้ามา เขาก็เริ่มกระสับกระส่าย
ชายหนุ่มหาวหวอด จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนพลางยืดเส้นยืดสาย
เสียงฝีเท้าดังสะท้อนชัดในตรอกเล็ก จากนั้นร่างสองร่างที่คุ้นเคยก็ก้าวเข้ามาในร้าน
“เถ้าแก่ปู้…ในที่สุดข้าก็จะได้กินอาหารฝีมือท่านอีกครั้ง!”
เมื่อเข้าร้านมาคนผู้นั้นก็เปิดปากตะโกนบ่นทันที เขาไม่ใช่ใครหน้าไหนแต่เป็นพ่อหนุ่มหน้าสวยเซียวเสี่ยวหลงนั่นเอง
ดูเหมือนว่าชายหนุ่มจะสูงขึ้นอีก ส่วนใบหน้าก็งามขึ้นอีกเช่นกัน ทำให้ดู…เป็นชายหนุ่มหน้าสวยมากขึ้นไปอีกขั้น
เซียวเยียนอวี่สวมผ้าคลุมหน้า อากัปกิริยาสง่างามเหมือนเดิม นางเดินไปหาที่นั่งอย่างคล่องแคล่ว
เมื่อโอวหยางเสี่ยวอี้เห็นเซียวเยียนอวี่ก็รีบวิ่งเข้าไปหานางอย่างตื่นเต้นดีใจ
ดวงตาของปู้ฟางเป็นประกายขึ้นทันทีเมื่อเห็นแขกใหม่ทั้งสอง เซียวเยียนอวี่กับเซียวเสี่ยวหลงรึ ใช่แล้ว ข้าลืมสองคนนี้ไปได้อย่างไรกัน
“เถ้าแก่ปู้ หลายเดือนมานี้พวกข้าถูกท่านพ่อโยนให้ไปอยู่ที่นครใต้ ทำให้ไม่ได้กินอาหารฝีมือเถ้าแก่ปู้…ข้ารู้สึกอยากลงไปดิ้นตายบนพื้นให้มันรู้แล้วรู้รอดไป! แต่วันนี้พวกเรากลับมาแล้ว เราจะกินให้พุงกาง กินให้มันหนำใจหายอยาก!” เซียวเสี่ยงหลงเลียริมฝีปากพลางพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
นครใต้เป็นเมืองใหญ่ทางทิศใต้ของจักรวรรด
