ิวายุแผ่ว แม้จะไม่ได้ใหญ่โตโอ่อ่าเหมือนนครหลวง แต่ก็จัดว่าเป็นเมืองใหญ่อลังการพอตัวเลยทีเดียว
ปู้ฟางไม่ได้สนใจเซียวเสี่ยวหลงที่กำลังอยากอาหาร แต่หันไปมองเซียวเยียนอวี่แล้วถามนางทันทีว่าสนใจจะมาเป็นแม่ครัวฝึกหัดที่ร้าน และเรียนรู้วิธีการทำอาหารจากเขาหรือไม่
เซียวเยียนอวี่และเซียวเสี่ยวหลงจ้องชายหนุ่มด้วยสายตาว่างเปล่าคิดไม่ทัน ระหว่างที่พวกเขาไม่อยู่ที่นครหลวงนี้ เกิดอะไรขึ้นกันแน่
เถ้าแก่ปู้เริ่มรับพ่อครัวแม่ครัวฝึกหัดเช่นนั้นรึ
“แม้นี่จะเป็นข้อเสนอที่น่าสนใจมาก แต่น่าเสียดายนัก…ที่อีกไม่กี่วันพวกข้าก็ต้องกลับไปนครใต้แล้ว ข้าคิดว่าตัวข้าคงไม่มีโอกาสได้เรียนรู้วิธีการทำอาหารจากเถ้าแก่ปู้” เซียวเยียนอวี่รู้สึกเสียดายเป็นอันมากจนเริ่มไม่อยากไปนครใต้ขึ้นมา นางอยากอยู่ที่นี่เพื่อเรียนทำอาหารจากเถ้าแก่ปู้แทน แต่ปัญหาที่กำลังเกิดขึ้นที่นครใต้นั้นใหญ่หลวงเกินไป นางจึงจำต้องไปเพื่อสะสางให้เสร็จสิ้น
ปู้ฟางนิ่วหน้า เซียวเยียนอวี่ไม่ว่างสินะ…
เซียวเสี่ยวหลงเบิกตากว้างจ้องไปที่ปู้ฟาง ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นขุ่นเคืองขึ้นมาทันที!
“เถ้าแก่ปู้ เหตุใดจึงถามแต่พี่หญิงข้าแต่ไม่ถามข้า หรือท่านไม่อยากรู้ว่าข้าอยากเรียนหรือไม่ เพราะท่านไม่สนใจจะรับกัน” เซียวเสี่ยวหลงประท้วง
ชายหนุ่มรู้สึกว่าปู้ฟางกำลังทำเมินตน
ปู้ฟางชะงักไปพลางหันไปมองอีกฝ่าย
“ระบบ! พรสวรรค์การทำอาหารของเซียวเสี่ยงหลงเป็นอย่างไร”
“หลังจา
