กลิ่นประหลาดโชยออกจากห้องครัว กลิ่นนั้นเหมือนอะไรบางอย่างที่ไหม้ครึ่งๆ กลางๆ และเจือความขมเล็กน้อย เป็นกลิ่นที่ใครก็ตามที่สูดเข้าไปต้องหน้านิ่วคิ้วขมวด
“อ้า ยายหนูของปู่ เหตุใดเจ้าจึงมอมแมมเช่นนี้” ผู้เฒ่าโอวหยางรู้สึกเจ็บปวดหัวใจยิ่งนัก เมื่อเห็นโอวหยางเสี่ยงอี้เดินออกจากครัวมาพร้อมเนื้อตัวที่เต็มไปด้วยคราบเขม่า
แต่ดวงตาของเด็กหญิงกลับเป็นประกายเจิดจ้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นถึงขีดสุด
นางถูคราบเขม่าออกจากใบหน้าพลางหัวเราะ จากนั้นก็ยกชามกระเบื้องไปใส่จมูกของผู้เป็นปู่ “ท่านปู่ มานี่ มาลองชิมดูเร็วเจ้าค่ะ นี่เป็นข้าวผัดไข่ชามแรกในชีวิตข้าเชียวนะเจ้าคะ!” นางพูดอย่างตื่นเต้น
“อ้า ได้เลย ท่านปู่ของเจ้าจะอาสาเป็นนักชิมให้เอง” ผู้เฒ่าโอวหยางลูบศีรษะของโอวหยางเสี่ยวอี้ด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความรัก จากนั้นก็หยิบช้อนกระเบื้องที่แม่บ้านนำมาให้ แล้วมองไปที่ชามในมือโอวหยางเสี่ยวอี้ด้วยความลังเล
“นี่มัน…”
ในชามกระเบื้องมีก้อนข้าวควันโขมง…เอ่อ สีประหลาด ข้าวแต่ละเมล็ดมีสีดำชอบกล ทั้งยังเจือสีแดงอยู่ด้วย นอกจากนี้ยังมีไข่แผ่นเบ้อเริ่มที่สุกเกินไปผสมอยู่ ดูค่อนข้างเตะตาเลยทีเดียว
นี่มันอะไรกัน ผู้เฒ่าโอวหยางงงเป็นไก่ตาแตก มือที่ถือช้อนกระเบื้องอยู่สั่นเล็กน้อย
“ข้าวผัดไข่ปกติต้องทำให้ข้าวแต่ละเมล็ดห่อหุ้มไปด้วยไข่ปริมาณพอดี แต่เจ้าเล่นเอาง่ายเลยหรือ เอาไข่แผ่นเบ้อเริ่มไปแปะบนข้าวเช่นนี้ แถม…ส
