ใจเดียว จากขาวเป็นแดง จากแดงเป็นม่วง และจากม่วงเป็นดำสนิท
กร้วม กร้วม…
ผู้เฒ่าโอวหยางรวบรวมความกล้าสุดชีวิตเพื่อเคี้ยวข้าวในปากอย่างเอาเป็นเอาตาย น้ำตาคลอเบ้า เสียงของแข็งกระทบกันดังออกจากปาก ฟังเหมือนเสียงหินแข็งๆ ขูดขีดปะทะกัน
ในห้วงเวลานั้น หัวใจของผู้เฒ่าโอวหยางเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายก่ายกอง สิ่งที่เขากำลังกินอยู่นั้นเหมือนถังเครื่องปรุงทั้งหมดทั้งมวลในห้องครัวที่ถูกเด็กวิ่งชนจนสาดกระจายไปทั่ว มีทั้งรสเปรี้ยว ขม ชา ไปจนถึงเหม็นหืน…
รสเดียวที่ขาดไปคือรสชาติอร่อย!
คงไม่มีใครในปฐพีอีกแล้วที่จะทำข้าวผัดไข่ออกมาได้รสชาตินี้! มีแต่เจ้าคนเดียวเท่านั้น…แม่หนูของปู่!
ผู้เฒ่าโอวหยางสั่นสะท้านไปทั้งตัว เขาก้าวถอยหลังไปสองสามก้าว สูดหายใจเข้าลึก แล้วบังคับตนเองให้กลืนข้าวผัดไข่ในปากลงท้องไป
“เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ รสชาติใช้ได้ไหม” โอวหยางเสี่ยวอี้ถามด้วยความสงสัยใคร่รู้
“อ้อ เป็นประสบการณ์ที่น่าตื่นเต้นเหมือนถูกสายฟ้าฟาดเลยทีเดียว ช่างทรงพลังราวกับมีเปลวเพลิงวิ่งผ่านลำคอลงไปในช่องท้อง หลังจากที่ปู่กลืนเข้าไป ปู่รู้สึกราวกับตายแล้วได้เกิดใหม่ในกองเพลิงอีกครั้ง เสี่ยวอี้ของปู่นี่ได้รับพรสวรรค์ในการเข้าครัวมาจากพ่อของเจ้าโดยแท้” ผู้เฒ่าโอวหยางบรรยายประสบการณ์ด้วยใบหน้าตายด้าน
โอวหยางซงเหิงงงเป็นไก่ตาแตกกับสิ่งที่บิดาของตนเพิ่งพูดจบ
“แม่หนูของปู่ ปู่เหนื่อยเหลือเกินวันนี้ เสียดายที่จะต้องขอล
