็กหญิงเท่านั้น
“ข้าวผัดไข่ของข้าอยู่ในกล่องนี่แล้ว! นายท่านตัวเหม็น อยากลองชิมดูหรือไม่เจ้าคะ” โอวหยางเสี่ยวอี้ตบกล่องอาหารไม้สีแดงในมือ พลางกระดกนิ้วเรียกปู้ฟางพร้อมรอยยิ้ม
บรรดาลูกค้ารอบข้างต่างพากันตื่นเต้น แม่เด็กโอวหยางคนนี้กำลังท้าเถ้าแก่ปู้เรื่องการทำอาหารเช่นนั้นรึ
“เถ้าแก่ปู้ ยังไม่ต้องทำอาหารของพวกข้าก็ได้ ลองชิมสิ่งที่เสี่ยวอี้ทำมาก่อนเถอะ” ใครบางคนในร้านพูดขึ้นมา
ปู้ฟางที่กำลังคิดหาข้ออ้างเพื่อให้ไม่ต้องชิมอาหารของโอวหยางเสี่ยวอี้ หันไปกลอกตาใส่ลูกค้าคนนั้นทันที
สุดท้ายแล้วเขาก็ต้องจำยอมทำตามคำขอของนาง
ดวงตาของโอวหยางเสี่ยวอี้เป็นประกาย นางวางกล่องข้าวลงบนโต๊ะแล้วเปิดฝาออกท่ามกลางสายตาสนใจใคร่รู้มากมาย
ตอนนั้นเอง กลิ่นเหม็นรุนแรงก็โชยออกจากกล่อง
กลิ่นนั้นรุนแรงมากเสียจนแม้แต่กลิ่นอาหารหอมชั้นเลิศในร้านยังต้านทานไม่ได้ ช่างน่าหวาดกลัวถึงเพียงนั้นทีเดียว
ดวงตาของลูกค้าทั้งหลายพลันเบิกกว้างทันที นี่มันอะไรกัน ในโลกนี้มีสิ่งที่เหม็นได้ถึงเพียงนี้ด้วยหรือ
สีหน้าของหลายๆ คนมืดลง ทุกคนต่างพากันถอยหลังกรูดแล้วสูดหายใจเอาอากาศบริสุทธิ์เข้าไปเต็มปอด
ใบหน้าของปู้ฟางแข็งทื่อ ทั้งยังดูบูดเบี้ยวบึ้งตึง
แต่โอวหยางเสี่ยวอี้ดูเหมือนจะไม่รู้สึกตัวสักนิดว่าคนรอบข้างทำสีหน้าอย่างไร นางยังกระวีกระวาดหยิบชามถ่านผัดไข่สูตรต้นตำรับออกมาจากกล่องอาหาร…
ปู้ฟางหรี่ตา หัวใจสั่นสะท้านไปหมด กลืนน้ำลา
