ิ่ง ใบหน้าอ่อนหวานน่ารักเป็นสีชมพูระเรื่อ นางกะพริบตากลมโตคู่สวย ดูก็รู้ว่ากำลังตื่นเต้นเหลือประมาณ
ในอ้อมแขนของเด็กหญิงมีกล่องอาหารทำจากไม้แดงซึ่งนางประคองไว้เหมือนเป็นสมบัติล้ำค่า ดวงตาของนางก้มลงมองกล่องอาหารในอ้อมอกเป็นครั้งคราวด้วยท่าทางน่ารักจับใจ
“นายท่านตัวเหม็น ข้ามาแล้ว!” โอวหยางเสี่ยวอี้ตะโกนเสียงดังลั่นทันทีที่ก้าวเข้าร้านมา
บรรดาลูกค้าในร้านต่างคุ้นเคยกับเสี่ยวอี้เป็นอย่างดี และพากันทักทายนางด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร ส่วนเด็กหญิงเองก็ยิ้มแฉ่งตอบกลับ เมื่อมีคนถามนางว่าถือกล่องอะไรมา นางก็ทำเพียงเชิดหน้าขึ้นแล้วโบกนิ้วชี้ไปมาอย่างลึกลับ
“ความลับเจ้าค่ะ”
ปู้ฟางเดินออกจากครัวมาเจอโอวหยางเสี่ยวอี้แล้วก็ต้องมองนางด้วยสีหน้างุนงง เมื่อเห็นกล่องอาหารในมืออีกฝ่าย ใบหน้าของชายหนุ่มก็แข็งทื่อไป
“เจ้าเด็กนี่คงไม่ได้กลับบ้านไปทำข้าวผัดไข่มาจริงๆ หรอกนะ…” ปู้ฟางดึงหน้านิ่งตายด้านตามสูตร แต่เมื่อนึกย้อนไปถึงความสามารถในการทำอาหารของโอวหยางเสี่ยวอี้ที่ระบบประเมินไว้ เขาก็เริ่มรู้สึกได้ถึงเมฆฝนทะมึนที่ตั้งเค้ามาแต่ไกล
“นายท่านตัวเหม็น! ท่านบอกว่าหากข้าวผัดไข่ของข้าเอาชนะใจท่านได้ ท่านจะให้ข้าเป็นแม่ครัวฝึกหัดของร้าน!” โอวหยางเสี่ยวอี้หยีตาพลางหัวเราะคิกคักอย่างมีความสุข
เดี๋ยวนะ ข้าขอลองคิดดูใหม่อีกรอบ…นี่คือสิ่งที่ปู้ฟางอยากบอกนาง แต่เขาก็โคลงศีรษะ คิดทบทวนในใจ แล้วทำเพียงหันไปพยักหน้าให้เด
