“เจ้าหนูหนี่ เอาเลย กินอาหารจานนั้นเสียสิ เจ้าโม้ทุกวันว่าตัวเองจะบรรลุขั้นเทพแห่งสงครามให้ได้ แต่ก็ไม่เห็นจะทำได้สักที” ตาแก่ขี้เมาหันไปพูดกับหนี่หยันพร้อมซดสุราในน้ำเต้าไปด้วย
หนี่หยันชะงักไป นางไม่ได้คาดคิดมาก่อนว่าตาแก่ขี้เมาจะซื้ออาหารจานนี้ให้นาง ปู้ฟางที่ยืนอยู่ตรงมุมหนึ่งก็เลิกคิ้วขึ้นเช่นกัน แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา
“เจ้าจะกินหรือไม่กิน ถ้าไม่กินข้ากินเองนะ” ตาแก่ขี้เมาพูดพร้อมหัวเราะร่า หากผลตื่นรู้ทางห้าสายไม่ได้ถูกนำมาใช้ทำอาหารไปแล้ว เขาอาจไม่มอบมันให้หนี่หยันก็เป็นได้ เนื่องจากต้องการนำมาใช้หมักสุราของตนเอง
แต่ในเมื่อตอนนี้ผลตื่นรู้ทางห้าสายถูกปู้ฟางนำมาทำเป็นอาหารไปเรียบร้อยแล้ว เขาจึงนำไปใช้หมักสุราไม่ได้อีก ดังนั้นการที่ชายชราอุตส่าห์ลงทุนซื้ออาหารจานที่สามารถทำให้บรรลุขั้นปราณได้ แน่นอนว่าก็ต้องเพื่อหนี่หยันอยู่แล้ว
หนี่หยันรู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอันมาก แม้นางกับตาแก่ขี้เมาจะทะเลาะกันทุกวัน และบางครั้งนางก็ขโมยลมหายใจมังกรของเขามาดื่ม แต่ทั้งสองมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน
หนี่หยันไม่คิดพูดพร่ำทำเพลงไร้สาระแต่หันไปกล่าวกับปูฟ่างทันที “เถ้าแก่ปู โปรดนำสุราตื่นรู้เพลิงน้ำแข็งมาให้เขาหนึ่งจอกด้วย”
แม้สุราตื่นรู้เพลิงน้ำแข็งจะไม่แพงเท่าอาหารจานนี้ แต่สำหรับชายชราตรงหน้า การตอบแทนด้วยสุรานั้นถือเป็นวิธีแสดงคำขอบคุณที่ดีที่สุดแล้ว
สุราตื่นรู้เพลิงน้ำแข็งเช่นนั้นรึ ตาแก่ขี้เมาอึ้ง
