นี่เป็นครั้งแรกที่เปี้ยนฉางกงเจอกับกระแสพลังที่รุนแรงถึงเพียงนี้ เขาแทบลืมไปแล้วว่าความรู้สึกกลัวจนหัวใจกระตุกเป็นอย่างไร ความรู้สึกที่ห่างหายไปนานจนถูกฝังกลบเอาไว้ในความทรงจำกลับมาโจนทะยานอีกครั้ง
หุ่นเชิดตรงหน้านี้ไม่ได้ปล่อยพลังปราณกดดันรุนแรงจนตัวเขาทนไม่ได้ แต่มันให้ความรู้สึกร้ายกาจน่ากลัวเป็นอันตรายต่อชีวิตชัดเจนอย่างที่ไม่เคยเจอมาก่อน หุ่นเชิดตัวนี้ไม่สามารถสะกดเขาไว้ได้ด้วยพลังปราณ แต่ในแง่ความสามารถในการต่อสู้แล้ว เขาไม่มีอะไรเทียบเทียมมันได้แม้แต่น้อย
กระบี่ยักษ์ที่ฟาดฟันลงมาทำให้พลังปราณเที่ยงแท้จากหอกยาวของเปี้ยนฉางกงสลายหายไปเหมือนฤดูเหมันต์ที่ถูกเพลิงร้ายผลาญทำลาย เหมือนน้ำแข็งที่ละลายกลายเป็นสายน้ำ การโจมตีของเขาไม่ได้ทำให้หุ่นเชิดตัวนี้สะทกสะท้านแม้แต่น้อย
เปี้ยนฉางกงตัวแข็งทื่อตั้งแต่หัวจดเท้า การวาดคมกระบี่ลงมาเพียงครั้งเดียวของหุ่นเชิดกลับทำให้เขากลัวมากเสียจนรู้สึกเหมือนถูกจับโยนลงหลุมเล็กในทะเลสาบน้ำแข็ง
พลังปราณในกายของชายชราหมุนวนด้วยความยากลำบาก ซึ่งเป็นปรากฏการณ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน เขาเป็นผู้ที่แข็งแกร่งจนยากหาใครเทียบเทียมได้แม้ในวิหารเทพเจ้าแห่งดินแดนป่ารกชัฏ แต่บัดนี้กลับไม่เหลืออะไรในร่างนอกจากความกลัวจับขั้วหัวใจ
หอกของเขาถูกปัดออกจากมือ เปี้ยนฉางกงรู้สึกได้ถึงความเจ็บจี๊ดที่แล่นระหว่างนิ้วโป้งกับนิ้วชี้ เขายืนนิ่งอยู่กับที่ สัมผัสได้ถึงลมแรงที่พั
