แต่ศีรษะกลับไม่อยู่บนบ่าเสียแล้ว
เลือดสดๆ พุ่งทะลักออกจากลำคอเหมือนน้ำพุแห่งความตาย ส่งกลิ่นคาวคละคลุ้งไปทั่วตรอกเล็ก
กระบี่ยักษ์ในมือเจ้าขาวเปลี่ยนกลับเป็นฝ่ามือใหญ่เหมือนพัดอีกครั้ง มันหมุนหัวกลับมามองเปี้ยนฉางกงที่ยืนงงอยู่ ดวงตาสีแดงจับจ้องเหยื่อรายใหม่
ขั้นเทพ…แห่งสงคราม…ถูกตัดหัวเช่นนั้นรึ
ในมุมเล็กๆ ไร้ความสำคัญของจักรวรรดิวายุแผ่ว ผู้ฝึกตนขั้นเทพแห่งสงคราม…กลับมาสิ้นชีพลงที่นี่เช่นนั้นหรือนี่!
ใบหน้าแก่ชราของเปี้ยนฉางกงสั่นสะท้าน เขาค้อมหลังลงต่ำกว่าเดิม
ทันใดนั้นร่างกายของเขาก็พลันเย็นยะเยือก ชายชราเงยศีรษะขึ้นประสานตากับหุ่นเชิดโลหะดวงตาสีแดง
รังสีสังหารที่เปี้ยนฉางกงเกรงกลัวก่อนหน้านี้หายไปแล้ว แต่…เขาก็ยังรู้สึกได้ถึงลางร้ายที่กำลังจะมาเยือน
“ผู้ก่อเหตุไม่สงบ…จะต้องถูกจับแก้ผ้าประจานต่อหน้าประชาชี”
เจ้าขาวประกาศด้วยเสียงจักรกล ดวงตากะพริบแสงสีแดงขณะกวาดตามองร่างของเปี้ยนฉางกง
…
“เถ้าแก่ปู้ ข้าจำเป็นต้องใช้ต้นตื่นรู้ทางห้าสายนี้จริงๆ ข้าอยากรู้เหลือเกินว่าท่านพอจะมอบสิ่งล้ำค่าเหลือแสนนี้ให้ข้าได้หรือไม่”
ดวงตาของมู่หลิงเฟิงเป็นประกายขณะหันไปมองปู้ฟาง เขาเรียกพลังปราณออกมาเป็นไอรอบกาย พลังกดดันจากผู้ฝึกตนระดับเจ็ดขั้นนักพรตยุทธการพุ่งเข้าหาเจ้าของร้านหนุ่ม
ขั้นราชันยุทธการนั้นไม่ต่างอะไรจากมดปลวกในสายตาของขั้นนักพรตยุทธการ เพียงแค่ส่งพลังปราณออกมาก็สามารถทำให้พวกอ่อนด้อยน
