ระทมอะไรเช่นนี้
เจ้าขาวหันหน้ามามอง แสงสีม่วงในดวงตายังคงเป็นประกายขณะประกาศ “ผู้ใดก็ตามที่หมายสังหารนายท่านจะต้องถูกกำจัดให้สิ้นซาก”
ปัง!
จากนั้นเจ้าขาวก็กระทืบเท้า ส่งเศษอิฐเศษปูนบนพื้นให้กระจายไปทั่ว มันพุ่งไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูงเสียจนตาของมนุษย์ยากจะมองเห็น
ม่านตาของเปี้ยนฉางกงหดแคบ ชายชราร้องคำรามเสียงกึกก้อง
“ถ้าเช่นนั้นอย่าหาว่าข้าล่วงเกินก็แล้วกัน” พลังปราณก่อตัวขึ้นรอบกายเปี้ยนฉางกง รุนแรงยิ่งกว่าพลังของเซี่ยต้าเสียอีก
หอกพุ่งตัดอากาศไปข้างหน้าเหมือนมังกรโบยบิน ทันใดนั้นเค้าโครงร่างของมังกรก็ปรากฏขึ้น มันโบกสะบัดกรงเล็บและแยกเขี้ยวยิงฟัน ลมพายุพัดหมุนหอบเอาเศษอิฐให้โปรยปรายลงมาบนพื้น พลังกดดันที่ถาโถมลงมาน่าสะพรึงกลัวเป็นอันมาก
หอกที่ซัดลงมานั้นทำให้บรรดาขั้นนักพรตยุทธการหายใจไม่ออก
เจ้าขาวยังคงพุ่งไปข้างหน้าเพื่อสกัดการโจมตี แสงสีม่วงในดวงตากะพริบวาบ
จากนั้นมันก็วาดกระบี่ลงมา
วืด วืด!
ตูม ปัง!
เสียงระเบิดดังก้อง หอกรูปมังกรแหลกสลายกลายเป็นเศษซากเหมือนสะพานที่ทรุดทลายลง มังกรที่กำลังร้องโหยหวนอย่างดุร้ายถูกผ่าเป็นสองท่อนด้วยอานุภาพแห่งกระบี่
เปี้ยนฉางกงมือสั่น เขารู้สึกได้ว่าร่างทั้งร่างถูกห่อหุ้มเอาไว้ด้วยรังสีสังหารที่ทรงพลังเหลือคณนา ร่างของเขาแข็งทื่อ รู้สึกเย็นวาบราวกับถูกจับโยนลงไปในบึงน้ำแข็ง
บัดซบที่สุด! นี่มันผีห่าจากนรกอเวจีขุมไหนกัน!
