กกระจายเป็นเศษเล็กเศษน้อย ร่างทั้งร่างกระเด้งขึ้นพร้อมซัดหมัดหินผาใส่เจ้าขาวอีกครั้ง
หากทำลายมันไม่ได้ในหมัดสองหมัด…เช่นนั้นก็เอาไปเสียสิบหมัดร้อยหมัดเลยจะเป็นอะไรไป…ป่านนั้นไม่พังก็ต้องพังกันแล้ว!
ปัง!
แต่คราวนี้หมัดของเขาส่งไปไม่ถึงตัวเจ้าขาว
ลำแสงสีแดงในดวงตาเจ้าขาวหยุดกะพริบ มันฟาดฝ่ามือใหญ่เหมือนพัดลงมาตบเซี่ยต้าที่เพิ่งออกวิ่งได้ไม่กี่ก้าว อัดกระแทกอีกฝ่ายลงบนพื้นทันที
“ไอ้บัดซบ!” เซี่ยต้าโกรธเกรี้ยวเป็นอันมาก ไอ้หุ่นเชิดนี่เล่นโจมตีเขาชนิดไม่ทันตั้งตัวชัดๆ!
ปัง! เจ้าขาวเพ่งดวงตาจักรกลไปที่เซี่ยต้า มันยกมือขึ้นแล้วตบลงอีกครั้ง คราวนี้ร่างของเซี่ยต้าอัดยุบลงกับพื้นพร้อมเสียงดังตูม เศษอิฐกระจายไปทั่ว
พื้นตรงบริเวณนั้นไม่เหลือซากไปเรียบร้อย
รอยแตกบนพื้นลากยาวไปถึงบริเวณที่เจ้าดำนอนอยู่ แล้วรอยก็หยุดกะทันหันราวกับถูกพลังที่มองไม่เห็นสกัดเอาไว้
เจ้าดำหาวพลางมองเจ้าขาวร่างอ้วนทรมานไอ้ขี้กะโล้ต่อด้วยสายตาสนอกสนใจ…
ปัง!
ท่าทางการตบของเจ้าขาวดูสงบนิ่งมาก แต่เชิ่งมู่และพรรคพวกกลับรู้สึกราวกับตนเองเป็นฝ่ายถูกตีเข้าที่หน้าอกเสียเอง หัวใจของพวกเขาสั่นสะท้านด้วยความหวาดหวั่น
“ไอ้อัปรีย์ชั่วช้า! ข้าโมโหแล้วนะ!” เสียงตะโกนด้วยความเกรี้ยวกราดตามมาด้วยพลังปราณที่พุ่งทะยานมาหยุดตรงหน้าเจ้าขาว
กระแสพลังปราณนี้พุ่งตรงขึ้นสู่ท้องฟ้า กระจายตัวไปทั่วนครหลวง หลายต่อหลายคนสัมผัสถึงมันได้
พลังกดดันจากข
