หมือนสายฟ้า ช่างแตกต่างจากการเคลื่อนไหวอุ้ยอ้ายเชื่องช้าที่มันแสดงออกมาก่อนหน้าเสียจริง
ทุกคนเงยหน้าขึ้นมองด้านบนตามสัญชาตญาณ แล้วก็เห็นหุ่นเชิดร่างอ้วนลอยอยู่บนท้องฟ้า มันยกฝ่ามือขึ้นกันการโจมตีของเทพปีศาจตัวยักษ์ได้อย่างง่ายดาย
ฝูงชนด้านล่างต่างตื่นตกใจ เมื่อเห็นฝ่ามือของเจ้าขาวเปลี่ยนเป็นกระบี่คมกริบสลักลายลึกลับบนพื้นผิว
กระบี่ขนาดใหญ่ทอประกายล้อแสงไฟสะท้อนความคมออกมา
วืด!
กระบี่ของเจ้าขาวที่สว่างวาบเหมือนลำแสง ตัดแขนของเทพปีศาจเสียขาดสะบั้น เกิดเป็นเสียงแตกหัก ตามมาด้วยแขนที่แหลกสลายกระจายไปในอากาศ
เซี่ยต้าหัวใจสั่นสะท้าน เขาคำรามแล้วปล่อยกระแสพลังสีดำสนิทออกจากปากของเทพปีศาจ สายพลังนั้นอัดแน่นไปด้วยพลังทำลายล้างมหาศาล ราวกับหมายมั่นจะลบเจ้าขาวให้หายไปจากโลกนี้
เจ้าขาวหยุดนิ่งอยู่กับที่ แม้แต่ไฟสีม่วงในดวงตาของมันก็ไม่ขยับ หลุมดำปรากฏขึ้นบนท้องอ้วนกลม แล้วจัดการดูดกลืนกระแสพลังสีดำที่พุ่งมาชนท้องเข้าไปจนหมดสิ้น
“เวรแล้ว!! นี่มันปีศาจพันธุ์ใดกัน!”
รูม่านตาของเซี่ยต้าหดแคบ เขารู้ดีว่ากระแสพลังสีดำของตนนั้นทำได้แม้กระทั่งลบเมืองทั้งเมืองให้หายไปจากแผนที่ แต่มาวันนี้กลับถูกหุ่นเชิดนี่ดูดลงท้องได้อย่างง่ายดาย
จะมีอะไรน่าสะพรึงกลัวไปกว่านี้อีกหรือ
มือของเจ้าขาวเปลี่ยนสภาพไปเป็นกระบี่ขนาดมหึมาที่ฟาดตัดอากาศลงบนศีรษะของเทพปีศาจ ตัดร่างอีกฝ่ายจนขาดสะบั้น
เซี่ยต้ากระอักเลือดออกมาเป็นลิ่
