ตรงหน้าพวกเขากลับประกาศกร้าวว่าจะปกป้องร้านแห่งนี้…ช่างเป็นเรื่องน่าเย้ยหยันเสียจนอยากจะหัวเราะให้ฟันหัก
ปู้ฟางยืนพิงกรอบประตูมองการเผชิญหน้านี้ด้วยสายตาสงบนิ่ง ก่อนที่ชายหนุ่มจะทันรู้สึกตัว เจ้าขาวก็มาโผล่อยู่ด้านหลัง ยืนแข็งทื่อเหมือนท่อนไม้ ดวงตากะพริบแสงไฟสีแดง
“ช่างจองหองอะไรเช่นนี้!”
อวี่เฟิงไม่รู้ว่าชายร่างกำยำตรงหน้าเป็นใคร แต่แน่นอนว่าเขาสัมผัสได้ถึงน้ำเสียงดูหมิ่นเหยียดหยามของอีกฝ่าย ช่างเป็นสิ่งที่อภัยให้ไม่ได้โดยเด็ดขาด!
“ไสหัวไปเช่นนั้นรึ ความเย่อหยิ่งของเจ้าทำให้ข้าอยากจะหัวเราะให้ฟันร่วง!” อวี่เฟิงดวงตาเป็นประกายวาบ เขาสะบัดหางงูของตนเอง พลังปราณพวยพุ่งออกจากร่าง หอกยาวสีดำสนิทเริ่มหมุนควงแล้วพุ่งเข้าใส่เซี่ยต้าทันที
การโจมตีครั้งนี้ทำให้อากาศแทบฉีกออกเป็นชิ้นๆ มีเสียงเปรี๊ยะๆ ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง พลังปราณรุนแรงพุ่งสูงเหมือนน้ำขึ้น ทำให้บรรยากาศภายในตรอกพลันบิดเบี้ยวไป
สมแล้วที่เป็นผู้ฝึกตนระดับสูงสุดของขั้นนักพรตยุทธการ เขาสามารถเรียกพลังน่าสะพรึงกลัวออกมาได้จริงเสียด้วย
ใบหน้าของเชิ่งมู่และพรรคพวกพลันถอดสี มนุษย์อสรพิษตนนี้มีพลังปราณน่ากลัวยิ่ง ไม่แปลกใจเลยที่เหตุใดจึงกล้ามาท้าพวกเขาสู้…บรรดาขั้นนักพรตยุทธการในที่แห่งนี้ไม่มีใครล้มพวกเขาได้โดยไม่คางเหลืองอย่างแน่นอน
แต่น่าเสียดาย…ที่อวี่เฟิงไม่รู้ว่าชายตรงหน้าตนนั้นเป็นใคร หรือแม้กระทั่งว่าพวกเขามาจากกลุ่มอำนาจไหน
