ชิญกับสถานการณ์อันยากลำบากเรื่องภูมิทัศน์อย่างหนองน้ำปราณมายา ด้วยเหตุนี้จึงเป็นที่เคารพยำเกรงของผู้คนมากมาย ข้าอยากรู้เหลือเกินว่าเจ้ามาจากนครมหาอสรพิษของประมุขอสรพิษหรือไม่” เซี่ยต้าถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
อวี่เฟิงชะงักไปเล็กน้อย เขามุ่นคิ้ว โบกสะบัดหอกในมือไปมา จากนั้นก็เอ่ยตอบ “แม้ว่าตัวข้าจะไม่ใช่มนุษย์อสรพิษที่มาจากนครมหาอสรพิษ แต่ก็โชคดีที่มีโอกาสได้เข้าเฝ้าท่านประมุขอสรพิษมาก่อน”
ตอนประกาศความจริงข้อนี้ออกมา อวี่เฟิงก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกภูมิใจ เขามาจากเผ่าหนึ่งในเผ่าพันธุ์มนุษย์อสรพิษ การได้เข้าเฝ้าประมุขอสรพิษในตำนานนั้นถือเป็นเกียรติสูงสุดในชีวิตเลยก็ว่าได้
“อ้อ…เจ้าเคยเข้าเฝ้าประมุขอสรพิษเช่นนั้นรึ เช่นนั้นเพื่อเห็นแก่ประมุขอสรพิษ ข้าจะอนุญาตให้เจ้าหนีไปก็แล้วกัน รีบไสหัวไปเสีย” เซี่ยต้าปรายตามองอวี่เฟิงพร้อมโบกมือไล่กลั้วเสียงหัวเราะเยาะ
พรรคพวกของเชิ่งมู่และคนอื่นๆ ที่อยู่ใกล้ๆ เองก็ระเบิดเสียงหัวเราะเป็นลูกคู่ตามมาเช่นกัน
มนุษย์อสรพิษ…เป็นเผ่าพันธุ์ที่พวกเขาดูถูกเหยียดหยาม เนื่องจากสิ่งมีชีวิตเหล่านี้นั้นไม่ต่างอะไรจากพวกครึ่งคนครึ่งสัตว์ สิ่งมีชีวิตครึ่งคนครึ่งสัตว์เหล่านี้อาศัยอยู่ในส่วนลึกของดินแดนป่ารกชัฏ ขยายพันธุ์และใช้ชีวิตในฐานะจุดต่ำสุดของห่วงโซ่อาหาร สำหรับพวกเขาแล้ว สิ่งมีชีวิตครึ่งคนครึ่งสัตว์ไม่ใช่อะไรที่ต้องเคารพแม้แต่น้อย
แต่ตอนนี้มนุษย์อสรพิษที่ยืนอยู่
