ู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี อวี่เฟิงยังอยู่ที่นี่เพื่อทำหน้าที่ปกป้องร้านจริงๆ เสียด้วย…ใครจะไปคิดว่าหมอนี่จะโผล่ออกมาจริงๆ กลุ่มชายฉกรรจ์ตรงหน้าเขานี้มีพลังปราณแข็งแกร่งมาก เหตุใดหมอนี่จึงยังกล้ายื่นมือเข้ามายุ่งอีก…
“ตายๆ เจ้าตั้งใจจะปกป้องร้านนี้เช่นนั้นรึ” เชิ่งมู่หัวเราะหึๆ ไอ้มนุษย์อสรพิษขั้นนักพรตยุทธการตนนี้น่ะหรือที่เป็นไพ่ตายของร้าน ถ้าเป็นเช่นนั้นคงน่าเบื่อแย่
“เถ้าแก่ปู้ ข้าสัญญากับท่านว่าจะช่วยดูแลร้านแห่งนี้ให้ ข้าต้องรักษาคำพูด” อวี่เฟิงพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
จากนั้นเขาก็เรียกหอกสีดำสนิทมาถือไว้ในมือ แล้ววาดมันไปในอากาศ พลางชี้ปลายหอกไปที่กลุ่มชายฉกรรจ์จากวิหารเทพเจ้าลงทัณฑ์ซึ่งยืนจังก้าอยู่ในร้าน
ปู้ฟางอยากจะพูดอะไรบางอย่างออกมา แต่เชิ่งมู่กับพรรคพวกเดินออกจากร้านไปเผชิญหน้ากับมนุษย์อสรพิษในตรอกเรียบร้อยแล้ว
ด้วยเหตุนี้ชายหนุ่มเจ้าของร้านจึงได้แต่กลอกตา จนด้วยคำพูด
แม้เขาจะทำตัวไม่ถูกกับสถานการณ์ในตอนนี้ แต่ก็ยังรู้สึกอบอุ่นอยู่ในใจ
“มนุษย์อสรพิษมาปรากฏตัวที่นครหลวงของจักรวรรดิวายุแผ่วเช่นนั้นรึ น่าสนใจดี…” เซี่ยต้าที่อยู่ท่ามกลางฝูงชนยกยิ้มมุมปากขึ้นข้างหนึ่ง อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเมื่อเห็นอวี่เฟิงที่อยู่ตรงหน้า
“ชื่อเสียงของนครมหาอสรพิษที่ตั้งอยู่ในหนองน้ำปราณมายานั้นเลื่องระบือไปทั่วทวีปมังกรซ่อนเร้น ประมุขอสรพิษสร้างมหานครอันแสนยิ่งใหญ่ด้วยมือของตนเอง แม้ต้องเผ
