วนกว้างตรงหน้าด้วยดวงตาหรี่เล็กไม่แยแส
“เป็นแค่สำนักเกาะมหายานอันต่ำต้อย ขยะชั้นต่ำที่ไม่มีกระทั่งระดับแปดขั้นเทพแห่งสงครามแม้สักคน กล้าดีถึงขนาดมาทำร้ายนายน้อยแห่งตำหนักเมฆาขาว ช่างเป็นคนโง่เขลาไร้สติอะไรเช่นนี้”
จ่านคงปิดตาทั้งสองเบื้องหลังหน้ากากเงินลง หางตาของเขากระตุกขณะที่ริมฝีปากคลี่ยิ้มออกมา
ไม่มีความเคลื่อนไหวใหญ่โตใดๆ ให้เห็น จ่านคงเพียงแต่ยกมือขึ้นคว้าไปในอากาศ กระแสพลังปราณก็ไหลบ่าเข้ามารวมตัวกันในฝ่ามือของเขาอย่างฉับพลัน
บนท้องฟ้าที่ว่างเปล่านั้น พลันปรากฏฝ่ามือพลังปราณขนาดมหึมาขึ้น ฝ่ามือนั้นแม้จะใหญ่โตแต่ก็ประณีต มองเห็นลายเส้นบนฝ่ามือได้อย่างชัดเจน ทั่วทั้งฝ่ามือมีพลังปราณแก่กล้าปกคลุมอยู่
จ่านคงเอียงศีรษะพลางจ้องมองฝ่ามือพลังปราณขนาดยักษ์ที่ลอยอยู่เหนือโรงเตี๊ยมหรูหรา ก่อนที่มันจะค่อยๆ เคลื่อนตัวลงมา ในขณะนั้นทั้งสายลมและหมู่มวลเมฆต่างก็สั่นไหว ทำให้สิ่งก่อสร้างทั้งมวลภายในสวนกว้างเริ่มสั่นตามไปด้วยอย่างสุดจะควบคุม
ภายในสวนกว้าง เจ้ามู่เฉิงที่นั่งหลับตาไขว่ห้างอยู่ภายในห้องลับจู่ๆ ก็ต้องเบิกตากว้าง ความกลัวฉายวาบอยู่ภายในดวงตาทั้งคู่
“สงสัยจริงว่านักรบท่านใดที่มาเยือนถึงที่นี่ เจ้ามู่เฉิงผู้นี้เสียมารยาท ไม่อาจไปต้อนรับได้ทันท่วงที โปรดอภัยด้วยเถิด!”
เจ้ามู่เฉิงพังห้องลับออกมาด้วยพลังงานอันน่าเกรงขามที่สุดเท่าที่เขาจะปลดปล่อยออกมาได้ ก่อนจะรีบทะยานออกมาพร้อมเสียงดั
