งลั่น ชายชรายืนอยู่กลางอากาศเหนือสวนกว้าง และเมื่อพูดจบ เขาก็เงยศีรษะขึ้น เมื่อมองเห็นฝ่ามือมหึมาที่ใหญ่ราวกับจะบดบังท้องฟ้าได้ ม่านตาของเขาก็หดเล็ก หัวใจเต้นโครมครามอยู่ในอก
“เจ้ามู่เฉิงอย่างนั้นหรือ ออกมาได้จังหวะทีเดียว… เจ้าทำร้ายคนของตำหนักเมฆาขาว จงเตรียมตัวตายเสียเถิด”
จ่านคงจ้องมองไปยังเจ้ามู่เฉิงที่ยืนอยู่กลางอากาศด้วยสายตาเย็นชาก่อนจะม้วนริมฝีปากขึ้น กดฝ่ามือลงอย่างไม่รอช้า
เปรี้ยง!!
หลังเสียงดังสนั่น เจ้ามู่เฉิงก็สัมผัสได้ถึงพลังมหาศาลที่กดทับลงมาบนกาย กระดูกทุกชิ้นในร่างของเขาส่งเสียงลั่นกรอบแกรบเพราะแรงดังกล่าว
“บัดซบ!”
นัยน์ตาของเจ้ามู่เฉิงเปี่ยมไปด้วยความกลัวจับขั้วหัวใจ พลังอันน่าสะพรึงกลัวนั้นรุนแรงเกินจะเปรียบ… คนตรงหน้าเขานี้เป็นถึงระดับแปดขั้นเทพแห่งสงคราม!
ฝ่ามือพลังปราณนั้นกดทับลงมาไม่หยุดหย่อน ทำเอาแผ่นดินสะเทือนไปหมด เจ้ามู่เฉิงถูกผลักลงไปคลานอยู่กับพื้น และในเสี้ยวลมหายใจนั้นเอง สวนกว้างรอบกายเขาก็กลายเป็นเพียงซากปรักหักพังกองใหญ่
หากมองจากด้านบนก็จะเห็นว่าพื้นดินภายในสวนทรุดลงไปเป็นรอยมือขนาดมโหฬาร
สิ่งที่ตามมาก็คือแรงกระแทกรุนแรงที่แผ่ออกไปจนนครหลวงสั่นไหวไปทั่ว
เสียงดังสนั่นนี้เรียกความสนใจจากประชากรในนครหลวงได้เป็นอย่างดี
เซียวเหมิงที่กำลังพักผ่อนอยู่ในจวนตระกูลเซียวรู้สึกเหมือนหัวใจพุ่งขึ้นมาจุกที่คอ เขาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาล จนอดทอดถอนใจออกมาไม่ได
