ยคันธนูเอาไว้บนบ่าเบิกตากว้างขณะมองชายชราบนหลังลาตรงหน้า
“หากเจ้าหมายถึงตาแก่ขี้เมาที่อาจารย์ของเจ้าพูดถึงอยู่บ่อยๆ แล้วละก็ ใช่แล้วละ หมอนี่แหละตาแก่ขี้เมาคนนั้น” หนี่หยันยิ้มพลางหันไปตบหลังเยี่ยจึหลิงอย่างร่าเริง
เสียงฝีเท้าลาย่างกอบๆ ไปบนพื้นดังตัดผ่านอากาศหนาวเย็น ทันใดนั้นทุกคนก็ต่างพากันตกใจหัวใจแทบตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อร่างที่อยู่ไกลออกไปกลับมาปรากฏตรงหน้าพวกเขาในพริบตา
หนี่หยันสะดุ้งเฮือก เจ้าลานี่เมื่อครู่ยัง…เหตุใดมันจึงเดินเร็วได้ถึงเพียงนี้!
“เจ้าเด็กเมื่อวานซืน ตาแก่ไม้ใกล้ฝั่งอย่างข้าทนเจอเรื่องตกใจเช่นนี้ไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว หากชายรุ่นแย้มฝาโลงอย่างข้าไม่ได้เห็นต้นตื่นรู้ทางห้าสาย เจ้าก็ลืมไปได้เลยว่าจะได้ดื่มสุรานี้อีก!” ชายชราก่นด่า อ้าปากกว้างพลางกระดกสุราเข้าไปอีกเอื๊อกใหญ่
พอได้ยินคำพูดนั้น หนี่หยันก็คิดกับตนเองอย่างหัวเสียทันที ‘หลังจากที่ได้ดื่มสุราตื่นรู้เพลิงน้ำแข็งของเถ้าแก่ปู้ที่นครหลวงเข้าไป ใครเขาจะยังสนใจลมหายใจมังกรของเจ้าอีก’
ชายชราเหวี่ยงตัวเองลงจากหลังลา เอาน้ำเต้าเหน็บไว้ที่เอว จากนั้นก็ขยับกางเกงขึ้น แล้วยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ถังอิ่นกับเยี่ยจึหลิง เขาเดินจูงลาเข้านครหลวงไป
“แม่หนูนี่เป็นศิษย์ของยายหมอผีแก่นั่นน่ะรึ” จึ๊ๆ “น่ารักดีใช่ย่อย” ชายชรายิ้มอีกครั้งหลังมองเยี่ยจึหลิงอย่างสำรวจตรวจตรา
หญิงสาวเองก็มองอีกฝ่ายกลับด้วยสายตาระแวดระวังทันที
จากนั้นทั้งส
