ยหนุ่มเองก็ไม่ได้ตกใจเท่าไร เนื่องจากเป็นสิ่งที่ต้องการให้เกิดขึ้นอยู่แล้ว
โจ๊กชามนี้เต็มไปด้วยวัตถุดิบที่มีพลังชีวิตปริมาณมาก แค่มงกุฎเลือดก็เพียงพอที่จะทำให้อวี่เฟิงตื่นขึ้นมาได้แล้ว เมื่อใส่ข้าวโลหิตมังกรเข้าไปอีก ฤทธิ์ของอาหารโอสถทิพย์จึงรุนแรงได้ผลชะงัดมากขึ้น
พลังปราณของอวี่เฟิงเพิ่มสูงขึ้นพักหนึ่ง จากนั้นก็ค่อยๆ เสถียร ผมสีดำสนิทเหมือนหมึกของเขาพัดเข้าปะทะใบหน้าตนเอง เหงื่อปนพิษหลั่งไหลออกจากใบหน้า ย้อยลงไปตามสันกราม แล้วตกลงกระทบพื้นในที่สุด
เหงื่อเหล่านี้มีมลทินที่ร่างกายขจัดออกมา พอได้ฟื้นพลังชีวิตแล้ว การเผาผลาญของเขาก็กลับมาทำงานตามเดิมจนกำจัดสิ่งสกปรกออกมาได้ ซึ่งเป็นสัญญาณที่แสดงให้เห็นว่าเขาหายดีแล้ว
“ท่านพ่อ!” อวี่ฝูร้องออกมา นางดีใจมากเสียจนแทบหลั่งน้ำตา การเดินทางเพื่อนำบิดามารักษาในครั้งนี้ช่างแสนอันตราย เต็มไปด้วยความยากลำบากและอุปสรรคจนตัวนางเองเกือบสิ้นชีวิตไปก็หลายต่อหลายครั้ง เมื่อเห็นว่าอวี่เฟิงกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง อวี่ฝูก็มีความสุขมากเสียจนรู้สึกว่าชีวิตนี้คงไม่ได้มีความสุขมากเช่นนี้อีกแล้ว
ดวงตาของอวี่เฟิงมีแววลึกล้ำ เขาหันมองบุตรสาวด้วยสายตารักใคร่ ก่อนหันไปพยักหน้าให้อาหนีซึ่งยืนกระสับกระส่ายด้วยความตื่นเต้นอยู่ข้างๆ จากนั้นจึงหันมามองปู้ฟาง
เพียงแค่โบกสะบัดหางของตน อวี่เฟิงก็มาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าชายหนุ่ม มนุษย์อสรพิษจับมือปู้ฟางเพื่อแสดงความขอบคุณอย่
