างซาบซึ้งจริงใจ
“ข้าขอบคุณเหลือเกินเถ้าแก่ปู้ ที่ทำอาหารโอสถทิพย์เพื่อช่วยข้า หนี้ชีวิตนี้ข้าอวี่เฟิงจะไม่มีวันลืมเลย”
ปู้ฟางหรี่ตามองมนุษย์อสรพิษตรงหน้าที่กลับมาเป็นปกติอีกครั้งหลังจากกินอาหารโอสถทิพย์เข้าไป เขารับคำขอบคุณของอวี่เฟิงด้วยความยินดีปรีดา
“ยังเหลือโจ๊กโลหิตมังกรอยู่อีกชามหนึ่งตรงนั้น พอกินหมดอาการบาดเจ็บของเจ้าจะหายเป็นปลิดทิ้ง” ปู้ฟางเอ่ย
อวี่เฟิงพยักหน้ารับ เขาเอ่ยขอบคุณปูฟ่างอีกครั้ง จากนั้นก็ค่อยๆ กินโจ๊กจนหมดชาม
โจ๊กชามนี้มีฤทธิ์เป็นยาและเต็มไปด้วยพลังชีวิตปริมาณมาก ทั้งยังมีรสชาติอร่อยล้ำที่หาได้ยากยิ่ง อวี่เฟิงกินโจ๊กหมดชามด้วยความรู้สึกอิ่มเอมใจ เกือบจะกลืนลิ้นตนเองลงท้องเข้าไปด้วยขณะซดโจ๊กคำสุดท้ายเข้าปาก
“ความสามารถในการทำอาหารของเถ้าแก่ปู้นั้นยอดเยี่ยมยากหาผู้ใดเทียบเทียมในปฐพี ข้าขอขอบคุณท่านอีกครั้งที่ช่วยข้า ข้าไม่รู้เลยว่าจะตอบแทนน้ำใจอันแสนยิ่งใหญ่ของท่านอย่างไรดี!” อวี่เฟิงมองลึกลงไปในดวงตาของปู้ฟาง
แต่ปู้ฟางกลับโบกมือแสดงออกว่าไม่จำเป็น “พวกเจ้าไม่จำเป็นต้องทำอะไรให้ข้า ดอกบัวประมุขน้ำแข็งที่ข้าได้มานั้นก็มาจากเผ่าของเจ้า ข้าสัญญากับผู้อาวุโสสูงสุดของเผ่าเจ้าไว้ว่าจะช่วยชีวิตเจ้า เพียงเท่านี้ก็ถือเป็นการแลกที่สมน้ำสมเนื้อแล้ว ไม่ต้องคิดตอบแทนอะไรอีก”
แม้จะได้ยินเช่นนั้น แต่อวี่เฟิงเองก็รู้อยู่เต็มอกว่าดอกบัวประมุขน้ำแข็งนั้นเทียบไม่ได้กับการช่วยชีวิต
