ิง ชายหนุ่มตกลงมาจากฟากฟ้าเหมือนดาวตกที่มอดใหม่
เสื้อผ้าของเขาขาดวิ่นไม่เหลือชิ้นดี ผิวเต็มไปด้วยบาดแผลมากมาย ร่างดูเหมือนถูกทับจนแบนทั้งยังกระอักเลือดออกมาไม่หยุด
ตูม! ตูม!
เสียงระเบิดดังไปทั่วนครหลวงยามค่ำคืน พร้อมด้วยกระแสเสียงที่พุ่งออกเป็นวงกว้าง จากนั้นก็เหลือเพียงความเงียบงัน
กำแพงรอบนอกของนครหลวงทะลุเป็นรูลึก อิฐร่วงกราวลงมาตามแรงโน้มถ่วง
ร่างหนึ่งกำลังคลานออกจากซากความเสียหายนั้น ร่างทั้งร่างชุมโชกไปด้วยเลือด แทบจะยืนขึ้นไม่ไหว ที่หน้าอกมีรูปจำลองของพระพุทธองค์ที่กำลังแหลกสลายกลายเป็นเถ้าธุลี
“ไอ้หมาเวรนั่น… โชคร้ายกว่านี้คงไม่มีอีกแล้ว!”
ฉางเต๋อโชกเลือดไปทั้งตัว หากไม่ใช่เพราะรูปจำลองของพระพุทธองค์ที่ช่วยรับแรงทำลายล้างแทนเขาไปเกือบหมด ตัวเขาคงกลายเป็นซากเนื้อเละๆ ไปแล้ว
หลังจากที่กินเนื้อสุนัขมานานหลายปีดีดัก สุดท้ายเขาก็โดนสุนัขซัดจนแทบไม่เหลือชิ้นดี… เรียกได้ว่ากรรมตามสนองโดยแท้
ฉางเต๋อพาร่างที่บาดเจ็บจนจะตายไม่ตายแหล่และหัวใจที่หม่นหมองมอดไม้ ค่อยๆ เดินกลับตำหนักของเจ้ามู่เฉิง
เจ้าดำทำจมูกฟุดฟิดในอากาศอย่างไม่พอใจ มันมองไปที่ร่างรุ่งริ่งของฉางเต๋ออย่างโกรธเคืองไม่หาย จากนั้นก็ถอนหายใจ แล้วนอนลงที่ปากทางเข้าร้านในที่สุด
…
ปู้ฟางยืนพิงกรอบหน้าต่างอยู่ที่ชั้นสอง เมื่อเห็นพื้นตรอกถูกทำลายอีกครั้ง เขาก็ยิ้มออกมา
“ข้าก็บอกเจ้าดำไปแล้วอย่างไรว่าให้เบามือกับพื้นอิฐหน่อย ดูสิ
