็กน้อย แต่ก็เก็บความตื่นเต้นเอาไว้ไม่อยู่
ก้าวเหาะเหิน เป็นเคล็ดวิชาที่มีเพียงขั้นนักพรตยุทธการเท่านั้นที่ทำได้
“ข้าบรรลุขั้นปราณจริงๆ เสียด้วย! แถมยังทำได้อย่างไม่ต้องออกแรงเลยสักนิด ถึงจะเป็นเพราะข้ามีรากฐานที่แข็งแกร่ง แต่สุราของเถ้าแก่ปู้นั้นเรียกได้ว่ามหัศจรรย์เหมือนเวทมนต์โดยแท้… ก่อนหน้านี้ข้ากังวลว่าหากข้าสลบไปเพราะฤทธิ์สุราจะทำให้เสียโอกาสในการบรรลุขั้นปราณ ใครจะไปคิดว่าตื่นมาก็กลายเป็นขั้นนักพรตยุทธการไปเสียแล้ว!” อู๋อวิ๋นไป่กำหมัดด้วยความตื่นเต้น อดไม่ได้ที่จะแสดงความดีใจออกมาอย่างเก็บไม่อยู่
นางเดินออกจากห้องแล้วก็เห็นอาจารย์อาอู๋กำลังนอนแผ่หรา กรนดังเหมือนเครื่องจักร
มนุษย์อสรพิษนามอาหนี่เองก็นั่งอยู่บนหางที่ม้วนของตนเอง หลับตาอยู่เช่นกัน
เมื่อเห็นภาพตรงหน้านี้ อู๋อวิ๋นไป่ก็หยีตาลง ความอ่อนโยนปรากฏขึ้นในดวงตา ก่อนที่นางจะเปิดปากตะโกนเสียงดังลั่น
“อาจารย์อาอู๋!”
ผู้ที่ถูกเรียกชื่อพลันสะดุ้งตัวโยนด้วยความตกใจ ดวงตาง่วงงุนของเขาเบิกกว้าง อาหนี่เองก็เปิดเปลือกตาขึ้น ดูงุนงงเช่นกัน
“มาเร็ว ไปช่วยตัวประกันกัน! กระบี่ของข้าคนนี้… กระหายเลือดมาตั้งแต่ชาติที่แล้วแล้ว!”
อู๋อวิ๋นไป่ยกแขนทั้งสองข้างขึ้นไปค้างเติ่งอยู่ในอากาศด้วยท่าทางที่เหมือนวีรสตรีผู้ห้าวหาญไม่มีผิดเพี้ยน
