อาหนี่ม้วนหางงูของตนเข้ามา ร่างกายส่วนบนเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นและแผลสดที่ดูน่าเกลียดน่ากลัว
“ข้าขอให้ไอ้เวรนั่นมันตายไวๆ!” ความโกรธในดวงตาของอาหนี่เหมือนเปลวไฟแผดเผา แต่หัวใจกลับเต็มไปด้วยความว่างเปล่า ก่อนออกจากหนองน้ำปราณมายามา เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าโลกนี้กว้างใหญ่ไพศาลถึงเพียงใดระดับพลังปราณของเขาที่ระดับหกขั้นจักรพรรดิยุทธการจัดว่าไม่มีผู้ใดเทียบเทียมได้ในเผ่า แทบไม่มีใครอาจหาญกล้าเหิมเกริมกับเขา ต่อให้เจออสูรเวทก็สามารถสังหารได้โดยง่าย
แต่ตั้งแต่เข้าอาณาเขตมนุษย์ เขาก็พบกับความพ่ายแพ้มาตลอด โลกของมนุษย์นั้นน่ากลัวกว่าหนองน้ำปราณมายาอย่างที่ผู้อาวุโสสูงสุดประจำเผ่าเคยพูดเอาไว้ไม่มีผิด
ไอ้พวกบ้านั่นจับตัวหยูฟู่กับท่านลุงหยูเฟิ่งเอาไว้เป็นตัวประกัน แล้วเอาเขามาทิ้งไว้ที่นี่ มองจากนอกทวีปมังกรซ่อนเร้นยังรู้เลยว่าต้องมีจุดประสงค์แอบแฝงแน่นอน
“ไอ้พวกนั้นมันอยากให้ข้าไปตามหาตัวศิษย์พี่ปู้เช่นนั้นหรือ มันไม่ได้หวังดีแน่ หากศิษย์พี่ที่แสนดีออกไปช่วยหยูฟู่ เขาจะต้องติดกับดักของพวกมันแน่นอน… ข้าจะทำให้ศิษย์พี่ปู้ตกอยู่ในอันตรายไม่ได้โดยเด็ดขาด!” อาหนี่กำหมัดแน่น ใบหน้ามืดมนหดหู่
แต่หากเขาไม่ไปตามหาตัวปู้ฟาง หยูฟู่กับท่านลุงหยูเฟิ่งคงตกอยู่ในอันตรายมหันต์… ช่างเป็นการตัดสินใจที่ยากอะไรเช่นนี้
“หือ มนุษย์อสรพิษรึ”
เสียงสงสัยดังขึ้นขัดจังหวะความลังเลของอาหนี่ มนุษย์อสรพิษหนุ่มหันกลับมอง พอไ
