องอยู่
“เถ้าแก่ปู้ เจ้าจำมนุษย์อสรพิษตนนี้ได้หรือไม่” อู๋อวิ๋นไป่มาถึงร้านแล้วก็มองไปเห็นเจ้าดำที่กำลังกินซี่โครงเปรี้ยวหวานอย่างมีความสุขก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นก็เอ่ยปากถามปู้ฟางขึ้นมา
อาจารย์อาอู๋เองก็ตกใจจนละสายตาไปไหนไม่ได้เช่นกัน ร้านนี้เอาซี่โครงเปรี้ยวหวานราคาแพงเอาเรื่องมาเป็นอาหารสุนัขเช่นนั้นหรือ เหมือนโยนของขวัญจากเทพไท้ทิ้งแม่น้ำแยงซีอย่างไรอย่างนั้น
เจ้าดำหยุดกินซี่โครงเปรี้ยวหวานแล้วเหลือบตาขึ้นมาถลึงจ้องอาจารย์อาอู๋ที่กำลังมองมาด้วยดวงตาเป็นประกาย มันพ่นลมเยาะ จากนั้นก็หันหลังเอาบั้นท้ายบังสายตาอีกฝ่ายไว้ แล้วกลับไปสนใจเนื้อในจานดังเดิม หางของมันส่ายไปมาอย่างน่ารักน่าชัง
“ศิษย์พี่ปู้…”
อาหนี่ตรงเข้ามาเผชิญหน้ากับปู้ฟาง หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความโศกเศร้า ในที่สุดเขาก็หาตัวชายผู้นี้เจอเสียที! เป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้วตั้งแต่ที่พวกเขาจากหนองน้ำปราณมายามาเพื่อตามหาชายผู้นี้โดยเฉพาะ พอได้มาเจอจริงๆ ในใจของชายหนุ่มก็เต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกมากมาย
เมื่อเห็นอาหนี่บ่อน้ำตาแตกน้ำมูกไหลย้อย ปู้ฟางก็พลันตากระตุก ไอ้น้อง… แค่ได้เห็นหน้าข้าเหตุใดต้องตื้นตันใจถึงเพียงนี้ด้วยเล่า
“เข้ามาก่อนสิ” ปู้ฟางตอบ
จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินเข้าร้านไป
อู๋อวิ๋นไป่สูดหายใจเข้าลึกพลางเดินเข้าร้านไปเช่นกัน ทันทีที่ก้าวเข้ามาในร้านสีหน้าของนางก็เปลี่ยนไป
พลังปราณในร้านเข้มข้นขึ้นอีกหากเท
