ธุ์ แต่เมื่อหลายพันปีก่อนอาจจะเป็นครอบครัวเดียวกันก็ได้”
“ครอบครัวเดียวกันเมื่อหลายพันปีก่อน” กับผีน่ะสิ… อู๋อวิ๋นไป่ไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี
แต่เมื่ออู๋อวิ๋นไป่หันไปเห็นอาหนี่ที่กำลังหดหู่ไร้ทางออก นางก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ “เจ้ามนุษย์อสรพิษ ในเมื่อเรามาจากครอบครัวเดียวกัน… เอ่อ ถุ้ย! ในเมื่อเราก็รู้จักมักจี่กัน จะให้พวกข้าไปช่วยพวกเจ้าแทนก็ได้
“แต่มีข้อแม้นะ พอกลับหนองน้ำปราณมายาแล้ว ข้าอยากให้เจ้าแนะนำข้า… ให้รู้จักประมุขอสรพิษ”
ดวงตาของอู๋อวิ๋นไป่เป็นประกายวาบขณะมองไปที่อาหนี่