เป้าหมายมาที่เขาเสียด้วย
“ศิษย์พี่ปู้ ไอ้เจ้ามู่เฉิงนี่มันตั้งใจจะล่อให้ท่านไปติดกับเป็นแน่ ได้โปรดอย่าเสียสละตนเองเพื่อพวกข้าเลยขอรับ ในนามของความยุติธรรม ข้าไม่อยากให้ศิษย์พี่ปู้ต้องลำบากเสี่ยงชีวิตช่วยพวกข้า แต่หยูฟู่และท่านลุงหยูเฟิ่งเองก็เป็นครอบครัวของข้า ข้า…” สีหน้าของอาหนี่ดูสับสนไปหมดขณะพรั่งพรูเรื่องราวออกมา
ปู้ฟางอึ้ง จ้องไปที่ชายตรงหน้าซึ่งพูดไม่หยุด ตัวเขาเองไม่รู้จะเอ่ยอะไรออกมาดี
ชายหนุ่มยกมือขึ้นโบกเพื่อให้อาหนี่หยุดพูด “เอ่อ… ขอโทษที่ต้องขัดจังหวะ แต่ข้าคงไม่ไปช่วยพวกเจ้าหรอก”
อานีอึ้งไปทันที อู๋อวิ๋นไป่เองก็ชะงักขณะมองไปที่ปู้ฟาง
“หน้าที่ของข้าคือรักษาลุงหยูเฟิ่งของเจ้าเท่านั้น ส่วนจะเกิดอะไรขึ้นระหว่างทางมาที่ร้านก็ไม่ได้เกี่ยวกับข้าเลยสักนิด” ปู้ฟางอธิบายด้วยน้ำเสียงจริงจัง
อาหนี่ตัวสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ หากปู้ฟางไม่ไปช่วยพวกเขา แล้วตัวเขาเองจะไปช่วยหยูฟู่กับท่านลุงหยูเฟิ่งได้อย่างไรกัน
ขณะที่อาหนี่กำลังจะเปิดปากพูด เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากทางเข้าตรอก ฝูงชนเฮละโลกันเข้ามาที่ร้านอีกครั้ง
“เอาละ อย่างที่เจ้าเห็น ร้านของข้าค่อนข้างยุ่ง เรื่องไปช่วยตัวประกันนั้น… ข้าไม่มีเวลาจะไปใส่ใจ” ปู้ฟางโบกมือไปมาในอากาศ เขามองอาหนี่จากนั้นก็เหลือบตามองอู๋อวิ๋นไป่ก่อนจะเอ่ยแนะนำ “เอ่อ… เจ้าจะขอให้นางช่วยก็ได้นะ ถึงอย่างไรพวกเจ้าทั้งสองก็เป็นคนบ้านเดียวกัน ต่อให้มาจากคนละเผ่าพัน
