ณ ท้องพระโรงของพระราชวังแห่งนครหลวง
จีเฉิงเสวี่ยสวมชุดจักรพรรดิเต็มยศ เอามือไพล่หลังพร้อมหยีตาเล็ก ริมฝีปากยิ้มกว้างอย่างมีความสุขขณะเดินอยู่ในท้องพระโรง
ชายหนุ่มมีความสุขเป็นอย่างมากเนื่องจากได้กินอาหารฝีมือเถ้าแก่ปู้หลังจากที่รอมาเป็นเวลานาน เมื่อท้องอิ่ม จิตใจก็ชื่นมื่นขึ้นเป็นเงาตามตัว ความจริงตอนนี้จักรพรรดิหนุ่มรู้สึกเหมือนกำลังเหาะเหินเดินอากาศอยู่ด้วยซ้ำ
บรรดาขันทีในท้องพระโรงเมื่อเห็นจักรพรรดิเดินไปเดินมาด้วยความสุขใจก็อดยิ้มออกมาไม่ได้
ตอนนี้จีเฉิงเสวี่ยเป็นผู้ปกครองสูงสุดของอาณาจักรแล้ว แปลว่าเขาจะต้องสำรวมท่าทีและวาจาให้สุขุมอยู่ตลอดเวลาตั้งแต่ขึ้นสืบทอดราชบัลลังก์แทนบิดา ท่าทางของเขาในตอนนี้จึงเป็นสิ่งที่หาดูได้ยากยิ่ง จนทำให้บรรดาขันทีต่างรู้สึกขบขันจนอดยิ้มออกมาไม่ได้
จีเฉิงเสวี่ยรู้สึกว่าบรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไป หลังจากที่ก้าวเดินไปอีกสองสามก้าว เขาก็มุ่นคิ้วพลางหันไปเห็นขันทีที่กำลังปิดปากยิ้มขำกันอยู่ ชายหนุ่มชะงักค้างทันที พลันรู้สึกตัวขึ้นมาว่าก่อนหน้านี้ตนเองอาจทำท่าทำทางอะไรให้บรรดาขันทีรู้สึกขบขันก็เป็นได้
ใบหน้าของจีเฉิงเสวี่ยพลันเปลี่ยนเป็นกระอักกระอ่วน เขากระแอมกระไอเบาๆ ดึงสีหน้าให้กลับมาสุขุมอีกครั้งพลางพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “พวกเจ้าหัวเราะคิกคักอะไรกัน ไม่เคยเห็นข้าเดินย่อยหลังจากกินอาหารหรือ”
พอได้ยินดังนั้นบรรดาขันทีก็ก้มหัวลง หยุดหัวเราะทันที
แต่จีเฉ
