สุรา… ไม่มีเหลือแล้วเช่นนั้นรึ สายตาของอู๋อวิ๋นไป่ที่มองปู้ฟางเต็มไปด้วยความหดหู่ใจ แต่ถึงจะหดหู่มากเพียงใดก็ไม่มีประโยชน์
“ร้านเรามีอาหารอร่อยมากมายหลายรายการ ลองสั่งมาชิมดูก็ได้ หากจะสั่งอะไร… ก็บอกแม่หนูนี่แล้วกัน”
ปู้ฟางลูบศีรษะโอวหยางเสี่ยวอี้แล้วเริ่มโฆษณาอาหารที่ร้าน จากนั้นก็หันหลังเดินกลับเข้าครัวไป
จีเฉิงเสวี่ยเดินไปรอบๆ อย่างคุ้นเคย แล้วตัดสินใจนั่งลงแถวๆ ต้นตื่นรู้ทางห้าสาย กระแสพลังปราณพร้อมด้วยพลังงานประหลาดที่แผ่ออกจากต้นไม้ลอยล่องไปทั่วบริเวณ
จักรพรรดิหนุ่มเอามือไพล่หลังพลางสำรวจดูต้นตื่นรู้ทางห้าสายอย่างถี่ถ้วนด้วยดวงตาเป็นประกาย
ด้านนอกร้าน บรรดาสายตาที่แอบสอดส่องและพลังงานซึ่งซ่อนอยู่ในเงามืดค่อยๆ สลายตัวไป บรรดาขั้นนักพรตยุทธการดูเหมือนจะรู้แล้วว่าเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่เกี่ยวกับต้นตื่นรู้ทางห้าสาย ด้วยเหตุนี้จึงทยอยกลับกันไปทีละคนสองคน ต้นไม้นั้นยังไม่โตเต็มวัยและไม่ทันได้ออกผลด้วยซ้ำ พวกเขาจึงไม่อยากแหย่เท้าเข้าไปยุ่งในตอนนี้
อู๋อวิ๋นไป่สั่งอาหารสองสามจาน แม้ราคาจะแพงหูฉี่จนไม่อยากสั่ง แต่นายน้อยผู้แสนลึกลับแห่งตำหนักเมฆาขาวผู้ที่แม้แต่สำนักความลับแห่งสวรรค์ยังต้องหวาดกลัว แน่นอนว่าย่อมมีปัญญาจ่ายอยู่แล้ว ด้วยความที่เอาดอกบัวมาจากปู้ฟางไม่ได้ นางจึงเอาความโกรธเกรี้ยวมาลงที่การกินแทน
หนี่หยันจากไปพร้อมยี่จือหลิง นางรีบพุ่งกลับโรงเตี๊ยมเพื่อรวบรวมพลังปราณที่เพิ่งบ
