รรลุให้นิ่ง ส่วนยี่จือหลิงนั้นแค่ตามอีกฝ่ายไปเฉยๆ
ตอนนี้ร้านกลับมาร้างไร้ผู้คนอีกครั้ง แถวยาวที่หน้าร้านหายไปเรียบร้อย ส่วนสามยักษ์ร้ายแห่งตระกูลโอวหยางก็จากไปอย่างอารมณ์ดี พวกเขาต้องรีบกลับไปแจ้งข่าวพัฒนาการครั้งใหม่ให้บิดาได้รู้
กลิ่นหอมของอาหารลอยออกจากครัว กลิ่นนั้นดึงความสนใจของจีเฉิงเสวี่ยออกจากต้นตื่นรู้ทางห้าสายและทำให้เขารู้สึกตื้นตันอยู่ในอก
“ทักษะของเถ้าแก่ปู้ยอดเยี่ยมขึ้นอีกหรือ กลิ่นอาหารที่เขาทำหอมน่ากินยิ่งกว่าเดิมเสียอีก” จีเฉิงเสวี่ยสูดลมหายใจเข้าลึกพลางถอนหายใจออกมา
เหลียนฟู่นั่งอยู่ข้างกายจักรพรรดิหนุ่ม จีบนิ้วเข้าหากัน ใจยังคงย้อนรำลึกถึงเรื่องในอดีต ร้านนี้… เคยมีพลังของจักรพรรดิองค์ก่อนอยู่ แม้จะผ่านไปนานแล้ว แต่ขันทีเฒ่าก็ยังอดไม่ได้ที่จะนึกถึงความทรงจำที่เคยเกิดขึ้น แล้วดำดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความเศร้าอีกครั้ง
เมื่อภาพที่คุ้นเคยทำให้เขาเริ่มนึกถึงอดีต เหลียนฟู่ก็จีบนิ้วพลางสะอื้นอยู่คนเดียวเงียบๆ
จีเฉิงเสวี่ยมองอีกฝ่ายอย่างไม่รู้จะช่วยอย่างไรดี
กลิ่นหอมเข้มของอาหารกระจายฟุ้งไปในอากาศ โอวหยางเสี่ยวอี้เดินถือจานเนื้อตุ๋นตำรับจีนออกมาวางตรงหน้าจีเฉิงเสวี่ย
ส่วนปู้ฟางเองก็เดินมาพร้อมสุราหัวใจหยกเยือกแข็งหนึ่งเหยือก
ดวงตาของจักรพรรดิหนุ่มเป็นประกายขึ้นทันที อดไม่ได้ที่จะเลียริมฝีปาก เขาไม่ได้ดื่มสุราและกินอาหารร้านเถ้าแก่ปู้มานานมากแล้ว จนทำให้เริ่มอดรนทนไม่ไหว
“หอมเ
