ผ่านหน้าต่างห้องครัว
“มีนักบวชสั่งซี่โครงเปรี้ยวหวานกับสุราหัวใจหยกเยือกแข็ง…” โอวหยางเสี่ยวอี้พูดด้วยน้ำเสียงประหลาด “เขาบอกด้วยว่าอยากเจอท่าน”
“เจอข้าเนี่ยนะ” ปู้ฟางชะงัก จากนั้นก็วางจานอาหารลงที่หน้าต่าง โอวหยางเสี่ยวอี้ยกจานนั้นไปวางตรงหน้าอู๋อวิ๋นไป่
อู๋อวิ๋นไป่และอาจารย์อาอู๋สั่งอาหารหลายรายการ และกำลังตั้งหน้าตั้งตายัดอาหารที่สั่งเข้าปากโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดพัก
พวกเขาไม่คาดคิดแม้แต่น้อยว่าอาหารที่ปู้ฟางทำจะเลิศรสถึงเพียงนี้
ชายหนุ่มเจ้าของร้านเดินออกจากครัวมาพร้อมจานซี่โครงเปรี้ยวหวานในมือ ส่วนมืออีกข้างก็ถือเหยือกสุราหัวใจหยกเยือกแข็ง เขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้านักบวชชุดดำ
นักบวชหนุ่มหยีตา เมื่อเห็นปู้ฟาง เขาก็พนมมือพลางทำจมูกฟุดฟิด…
“นี่ซี่โครงเปรี้ยวหวานกับสุราหัวใจหยกเยือกแข็งที่สั่ง กินให้อร่อย” ปู้ฟางพูดเสียงเรียบ จากนั้นก็มองนักบวชตรงหน้าด้วยสายตาสงบนิ่ง
นักบวชหนุ่มลุกขึ้นยืนพลางยิ้มออกมา “อาตมาได้ยินเรื่องเถ้าแก่ปู้ผู้มีชื่อเสียงมามาก อาตมามีนามว่าฉางเต๋อ เป็นนักบวชผู้ทรงศีล อาตมาชื่นชมร้านเล็กๆ ของฟางฟางมานานแล้ว วันนี้มีโอกาสได้มาเยือนเสียที”
ปู้ฟางไม่ได้ตอบ แต่ยังคงมองนักบวชตรงหน้าด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
ฝั่งตรงข้ามหัวเราะคิก จากนั้นก็ลูบศีรษะของตนเองพลางตบเบาๆ
“ทักษะในการทำอาหารของเถ้าแก่ปู้นั้นช่างน่าประทับใจยิ่ง กลิ่นอาหารที่ท่านทำทำให้อาตมาแทบเมามายไปเลยทีเดียว แต่ว
