“อาจารย์อาอู๋ ตื่นได้แล้ว ได้เวลาไปตามหาปู้ฟางกันแล้ว”
เสียงเคาะประตูดังก้องในโรงเตี๊ยม อู๋อวิ๋นไป่ในชุดคลุมสีขาวยืนเอามือไพล่หลังพลางเคาะประตูอยู่
หลังจากที่เสียงขลุกขลักดังขึ้นในห้องอยู่พักใหญ่ อาจารย์อาอู๋ก็เดินออกมาในที่สุด เขาพยักหน้าให้หญิงสาวตรงหน้าพลางยิ้มอย่างขลาดๆ
“แม่นาง ตื่นเช้าเสียจริงขอรับ” เขาเอ่ย
“เช้าบ้าเช้าบออะไรกัน นี่สายตะวันโด่งแล้ว เร็วเข้า ไปตามหาปู้ฟางกัน” อู๋อวิ๋นไป่กลอกตาใส่อาจารย์อาอู๋ จากนั้นก็เดินนำไปยังประตูทางเข้าโรงเตี๊ยม
ทั้งสองเดินออกจากโรงเตี๊ยมมา พร้อมหรี่ตามองหาเส้นทางที่ถูกต้อง จากนั้นก็เดินไปทางทิศที่ร้านเล็กๆ ของฟางฟางตั้งอยู่ เนื่องจากถามทางกับพนักงานโรงเตี๊ยมมาแล้ว พวกเขาจึงไม่หลงทาง
ทั้งสองเดินไปสักพักก็มาถึงตรอกห่างไกลในที่สุด จากคำของพนักงาน ร้านเล็กๆ ของฟางฟางตั้งอยู่ในตรอกเล็กแห่งนี้
ทั้งสองดูสนใจใคร่รู้เป็นอันมาก เนื่องจากตรอกนี้ไม่ได้เงียบเชียบไร้ผู้คนเหมือนที่คิดไว้ตอนแรก แต่กลับมีคนมากมายอออยู่ข้างในพลางส่งเสียงอึกทึก แถมยังมีคนเดินออกมาอย่างไม่ขาดสาย พร้อมหามร่างเมาแอ๋กลิ่นสุราหึ่งออกมาด้วย
ร่างสองร่างเดินตรงมาจากระยะไกล ร่างหนึ่งเป็นชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาพร้อมด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน พลังปราณที่แผ่ออกมาจากกายแข็งแกร่งน่ากลัวไม่น้อย
ส่วนอีกร่างที่อยู่ข้างๆ กันเป็นชายชราผิวขาวหน้าตาดูแปลกประหลาด เขาเดินบิดลำตัว ทั้งยังจีบนิ้วโป้งและนิ้วก
