โอวหยางเสี่ยวอี้เดินกระโดดโลดเต้นมาตามถนน พอเลี้ยวเข้าตรอกก็ต้องตกใจเมื่อได้เห็นแถวเรียงยาวจากหน้าร้าน
นางเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยอยู่บ้างในแถว คนเหล่านี้เป็นลูกค้าประจำของร้าน ส่วนคนอื่นๆ นั้นเด็กหญิงไม่เคยเห็นหน้าค่าตามาก่อน…
“ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเมื่อเช้าข้าถึงไม่ได้ยินเสียงกรนของพวกท่าน ที่แท้ก็แอบออกมาที่ร้านนายท่านตัวเหม็นเพราะหิวเหล้าน่ะเอง!” โอวหยางเสี่ยวอี้เห็นสามใบหน้าและร่างหนาเตอะตะที่คุ้นเคยทันทีที่ก้าวขาเข้าร้าน จะเป็นใครไปได้อีกนอกจากพี่ชายสุดทึ่มทื่อทั้งสามของนางนั่นเอง
สามยักษ์ร้ายแห่งตระกูลโอวหยางหันหน้ามามองน้องสาวของตน ใบหน้าของพวกเขาย่นยู่เปื้อนไปด้วยความหดหู่
โอวหยางเสี่ยวอี้ชะงักทันที พี่ข้า… เหตุใดจึงออกมาอาละวาดทำหน้าเหมือนยักษ์ปักหลั่นใส่ชาวบ้านกลางวันแสกๆ เช่นนี้
“สุราชนิดนี้ของเถ้าแก่ปู้… แพงจนข้าอยากไปกระโดดหน้าผาตาย” พี่ชายคนโตโอวหยางเจินทำปากเบะด้วยความไม่พอใจ ทั้งสามเอาเงินมาไม่พอจ่ายแม้แต่จอกเดียว ช่างเป็นอะไรที่… ซวยเสียยิ่งกว่าซวย
ใครจะไปคิดว่าสุราชนิดใหม่ของเถ้าแก่ปู้จะแพงเหมือนเป็นบ้า แถมยังขายเป็นจอกด้วย!
แล้วจอกหนึ่งมีสุราอยู่เท่าไหร่น่ะหรือ… อมยังได้ไม่เต็มปากเลย
“เสี่ยวอี้น้องรัก ให้พี่ชายของเจ้ายืมเงินหน่อยได้หรือไม่” โอวหยางอู๋ใจกล้าหน้าด้านเขยิบเข้ามาใกล้โอวหยางเสี่ยวอี้ ทำให้น้องคนเล็กรีบระวังตัวแจขึ้นมาทันที
โอวหยางเสี่ยวอี้เบิกตามองรายการให
