ม่บนป้ายด้วยความตกใจ นางกวาดสายตาลงไปตามรายการอาหาร แล้วก็เห็นรายการใหม่อยู่ที่ด้านล่าง…
“สุราตื่นรู้เพลิงน้ำแข็ง จอกละห้าร้อยผลึก”
เด็กหญิงถึงกับทำอะไรไม่ถูก จอกละ… ห้าร้อยผลึกรึ นายท่านตัวเหม็นใส่เลขศูนย์ผิดหรือเปล่า สุราบ้าบออะไรจะราคาห้าร้อยผลึกกัน ขนาดสุราหัวใจหยกเยือกแข็งยังราคาไม่ถึงหนึ่งในสิบของสุราใหม่นี้เลย
ไม่แปลกใจเลยที่พี่ชายของนางต้องมายืมเงินนาง…
“เสี่ยวอี้น้องรัก สุรานี้ยั่วยวนใจเกินไป หากพี่ของเจ้าไม่ได้ดื่มในวันนี้คงนอนไม่หลับเป็นแน่ หากข้าต้องก้าวเดินต่อไป เข่าคงอ่อนยวบยาบเหมือนจะลงแดงตาย…” โอวหยางตี้ทำหน้าโศกาอาดูรเสียเต็มประดาเหมือนกำลังเจ็บปวดไปทั้งกายและใจ
ชายร่างหนาเหมือนยักษ์ทั้งสามกำลังปรับทุกข์กับเด็กหญิงตัวน้อย น้ำหูน้ำตาไหลเป็นสาย ช่างเป็นภาพที่น่าเอาไปฉายในงามมหรสพอะไรเช่นนี้
โอวหยางเสี่ยวอี้ลูบใบหน้าพี่ชายของตัวเองคนละที จากนั้นก็หยิบผลึกออกมาจากกระเป๋าเงินแล้วยื่นให้ทั้งสาม แน่นอนว่าคุณหนูอันดับหนึ่งแห่งตระกูลโอวหยางต้องมีเงินถุงเงินถังใช้ไม่ขาดมืออยู่แล้ว
“ขอบคุณนะน้องรัก” โอวหยางเจินดีใจจนแทบเต้นขณะรับผลึกมา เป็นอันว่าตอนนี้ได้มาครบห้าร้อยผลึกเรียบร้อย พอซื้อสุราหนึ่งจอกพอดี
ปู้ฟางใช้กระบวยไม้ไผ่ตักสุรา เสียงน้ำกระฉอกก้องไปทั่วร้าน กลิ่นเองก็ค่อยๆ กระจายออกมา ทำเอาสามพี่น้องพากันมึนไปตามๆ กัน
“นี่สุราตื่นรู้เพลิงน้ำแข็งที่สั่ง” ปู้ฟางค่อยๆ ส่งจอกสุ
