ราให้โอวหยางเจิน ส่วนอีกฝ่ายก็รับมาอย่างระมัดระวังไม่แพ้กัน พฤติกรรมนี้จะว่าใส่ใจก็ใช่ จะว่าน่าขันก็ไม่ผิด
โอวหยางเจินถือจอกเอาไว้ในมือ ส่วนโอวหยางอู๋และโอวหยางตี้ก็จ้องจอกนั้นด้วยสายตากระหาย
ทั้งสามรวมตัวกันที่มุมห้องพลางพูดจาตกลง “สุรามีแค่จอกเดียวเท่านั้น เราทั้งสามต้องเวียนกันจิบ ห้ามใครจิบเกินแม้แต่หยดเดียว!”
โอวหยางอู๋และโอวหยางตี้พยักหน้าเป็นมั่นเป็นเหมาะ
โอวหยางเจินหรี่ตาลงแล้วยกจอกขึ้นจิบหนึ่งที เขาดื่มไปหนึ่งในสามของจอกพอดิบพอดี
จากนั้นชายหนุ่มร่างใหญ่ก็มึนเมารสสุราทันที
โอวหยางอู๋รับจอกสุรามาจากมือพี่ชาย ดมกลิ่นเข้าไปเต็มปอด จากนั้นก็จิบเข้าคอไป กลิ่นสุราระเบิดออกในปาก ทำเอาเขาขนลุกซู่ไปทั้งตัว
สุดท้ายก็มาถึงโอวหยางตี้ที่ดึงจอกมาถือไว้ เขาดื่มสุราที่เหลืออยู่ในจอก…
ภาพชายร่างหนาทั้งสามแบ่งสุราจอกเล็กจิ๋วกันช่างดูน่าเวทนาเป็นอย่างยิ่ง ยิ่งจอกสุราเปลี่ยนมือไป ก็ยิ่งดูน่าอนาถใจมากขึ้นเท่านั้น
แน่นอนว่าหลังจากที่ดื่มเข้าไปหมดจอก ใบหน้าของสามพี่น้องก็เปลี่ยนไปทันที รูม่านตาของพวกเขาขยายกว้าง พลังปราณในร่างกายเริ่มปั่นป่วน
พวกเขาไม่ได้สลบไปในหนึ่งจอกเนื่องจากแบ่งกันดื่ม ด้วยเหตุนี้จึงไม่ได้เมาแต่แค่มึนเท่านั้น
หลังจากที่เฝ้าเพียรฝึกฝนพลังปราณอย่างหนัก สามพี่น้องแห่งตระกูลโอวหยางก็เพิ่งบรรลุขั้นราชันยุทธการไปเมื่อช่วงเทศกาลฤดูใบไม้ผลิ พอได้ดื่มสุราจอกนี้เข้าไป พวกเขาก็รู้สึกเหม
