ยาวเหยียด
กลิ่นสุราที่โชยออกมาทำให้หัวใจของหนี่หยันร้อนรุ่มด้วยความกระหาย
ยี่จือหลิงไม่ได้รับผลกระทบอะไร เนื่องจากนางยังไม่ได้สั่งสมประสบการณ์ในการเป็นคนขี้เมา
“เถ้าแก่ปู้นี่ช่างเหลือเชื่อจริง ครั้งที่แล้วข้ามาบ่นที่ร้านว่าสุราไม่ได้มาตรฐาน คราวนี้ข้ามาอีกรอบเขาก็ตั้งหน้าตั้งตาคิดค้นสุราชนิดใหม่แล้ว หรือว่าพยายามจะเอาชนะ ‘ลมหายใจมังกร’ กันนะ” หนี่หยันรู้สึกตื่นเต้นเป็นอันมาก นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้พบสุราซึ่งอาจเทียบเคียงลมหายใจมังกรของตาแก่ขี้เมาที่สำนักได้
ทั้งสองไม่ได้พยายามแซงแถว แต่ไปยืนต่ออยู่ด้านหลังเจ้าอ้วนจินและผองเพื่อนอย่างซื่อสัตย์
…
หน้าประตูสันติสุขสงบแห่งพระราชวังหลวง ร่างสองร่างกำลังเดินออกมาอย่างไม่รีบร้อน จีเฉิงเสวี่ยสวมชุดคลุมปักลายวิจิตร บนศีรษะมีมงกุฎหน้าตาดูโบราณ เขาเดินยิ้มออกจากวังหลวงมา
ข้างกายเขามีขันทีในชุดคลุมปักลายเดินเคียงข้างอยู่ ขันทีผู้นี้คือเหลียนฟู่คนเก่าคนแก่ที่หายหน้าไปนานนั่นเอง
“ท่านลุงเหลียน เราไปที่ร้านเถ้าแก่ปู้กันเถิด มิเช่นนั้นจะพลาดโอกาสดื่มสุราชั้นยอด” จีเฉิงเสวี่ยยิ้มกว้าง
เหลียนฟู่จีบมือพลางพยักหน้า เขากระแอมกระไอก่อนตอบรับ “แน่นอนอยู่แล้วพะย่ะค่ะองค์จักรพรรดิ”
