นดีรับคำชม เนื่องจากเขาต้องใช้พลังงานในการทำสุราชนิดนี้ไปมาก ผลที่ออกมาย่อมต้องยอดเยี่ยมไร้ที่ติอยู่แล้ว
“รายการอาหารอยู่ด้านหลัง ราคาของสุราชนิดนี้ก็อยู่บนนั้นด้วยเช่นกัน หันไปดูก่อนสิ” ปู้ฟางเอ่ย
“ไม่จำเป็นหรอก! เถ้าแก่ปู้ ข้าขอซื้อหนึ่งเหยือกเลยก็แล้วกัน!” หูอี้เฟิงโบกมืออย่างกระตือรือร้นพลางประกาศออกมาด้วยความมั่นอกมั่นใจ
แต่ชายหนุ่มเจ้าของร้านยังคงมีสีหน้าตายด้านเสมอต้นเสมอปลาย เขามองชายตรงหน้าแล้วเอ่ยตอบ “เจ้าไม่มีปัญญาจ่ายหรอก”
“หา ข้าเนี่ยนะไม่มีปัญญาจ่าย” หูอี้เฟิงชะงักไปทันทีพลางหัวเราะอย่างหัวเสีย “เถ้าแก่ปู้ อย่าดูถูกดูแคลนข้านักเลย ถึงข้าจะไม่ได้รวยขนาดนอนอยู่บนกองเงินกองทอง แต่ก็มีเงินพอจ่ายค่าสุราชั้นเลิศหนึ่งเหยือกแน่นอน”
แม้กลิ่นของสุราจะหอมหวนขนาดกระจายไปครึ่งเมือง แต่สุราก็ยังเป็นสุราอยู่วันยังค่ำ มันจะแพงอะไรนักหนากันเชียว ด้วยเหตุนี้หูอี้เฟิงจึงไม่ได้คิดอะไรมากมายนัก
“รายการอาหารอยู่ด้านหลัง หันไปดูก่อนค่อยพูดจามั่วซั่วดีไหม” ชายหนุ่มไม่ได้สนใจจะเสียเวลาอธิบายเพิ่มเติมแม้แต่น้อย
หูอี้เฟิงขมวดคิ้ว ความรู้สึกขุ่นเคืองก่อตัวขึ้นในจิตใจ กับอีแค่สุราเหยือกเดียวจะมัวลีลาไปทำบ้าอะไร
แต่เขาก็ยังฟังคำของปู้ฟาง จึงหมุนคอกลับไปมองรายการอาหารด้านหลัง
รูม่านตาของหูอี้เฟิงหดคบทันทีที่เริ่มอ่านจากบรรทัดบนสุดไปบรรทัดล่างสุด รายการอาหารนี้… ช่างน่ากลัวเหลือเกิน นี่มันรายการอาหา
