รจริงๆ หรือนี่ บ้าไปกันใหญ่แล้ว ขนาดโอสถทิพย์ยังไม่แพงเท่านี้เลย!
สุรา… สุราอยู่ตรงไหนกัน สุราหัวใจหยกเยือกแข็ง… เอ่อ ไม่ ไม่ใช่อันนั้น สุราตื่นรู้เพลิงน้ำแข็ง อันนี้แหละ ใช่เลย!
หูอี้เฟิงกวาดสายตาอ่านรายการอาหารแล้วไปหยุดอยู่ที่สุราตื่นรู้เพลิงน้ำแข็งในที่สุด แต่เมื่อเห็นราคาของสุราตื่นรู้เพลิงน้ำแข็ง ตัวของเขาก็แข็งทื่อ รูม่านตาเปลี่ยนจากหดแคบเป็นขยายกว้าง ใบหน้าเหมือนโดนผีหลอก
“สุราตื่นรู้เพลิงน้ำแข็ง ห้าร้อยผลึกต่อหนึ่งจอก”
จอกละ ห้าร้อยผลึก… ผลึก… ผลึก…
“นี่มัน… ปล้นกันชัดๆ!” ริมฝีปากของหูอี้เฟิงสั่นระริก “ท่านทำมาค้าขายแบบนี้หรือ ขายสุราจอกละห้าร้อยผลึกเนี่ยนะ นี่มันโก่งราคาจนเข้าขั้นกรรโชกทรัพย์แล้ว”
สิบสามกองโจรแห่งเมืองโม่จั่วถูกขู่กรรโชกทรัพย์… ช่างเป็นเรื่องตลกร้ายอะไรเช่นนี้
ปู้ฟางมองชายตรงหน้าพร้อมพยักหน้าด้วยสีหน้าจริงจัง “หนึ่งจอกราคาห้าร้อยผลึก ราคานี้ยุติธรรมแล้ว ร้านของเราไม่เอาเปรียบใคร ไม่ว่าจะเป็นผู้เฒ่าผู้แก่หรือลูกเล็กเด็กแดง”
หูอี้เฟิงรู้สึกราวกับถูกลูกธนูพุ่งเข้าปักที่กลางใจ ความเจ็บปวดนั้นยากเหลือแสนที่จะทานทน ราคายุติธรรมหรือ อย่ามาหลอกกันง่ายๆ เหมือนข้าเป็นหมูในอวยแค่เพราะข้าไม่ได้เรียนสูงนะ
“อย่ามาล้อเล่นกันเลยเถ้าแก่ปู้ ช่วยทำมาค้าขายแบบบริสุทธิ์ยุติธรรมเถอะ” ใบหน้าของหูอี้เฟิงมืดมนด้วยความไม่พอใจ ราคานี้… เกินไปจริงๆ
เมืองโม่จั่วนั้นเป็นพื้นที่ที่ค่อน
