แล้วไม่ออกมาอีก มีเพียงปู้ฟางที่เดินออกมาพร้อมจานกระเบื้องในมือ บนจานมีทาร์ตไข่สีเหลืองทองหอมฟุ้งสี่ชิ้นวางอยู่
“เอาละ มาดูวิธีการทำทาร์ตไข่แบบเจาะรายละเอียดกัน” ใบหน้าของชายหนุ่มสงบนิ่งราวกับว่าเมื่อครู่ไม่ได้มีสิ่งใดเกิดขึ้น เสียงของเขาเองก็สงบราบเรียบเช่นกัน
…
“ตายๆ! หรือว่านั่นจะเป็นมนุษย์อสรพิษกัน ช่างน่าสนใจอะไรเช่นนี้!”
“มนุษย์อสรพิษหญิงตนนั้นดูน่ารักดีเสียด้วย น่าเอากลับบ้านเสียจริง… ฮี่ๆๆ!”
“มนุษย์อสรพิษพวกนี้มาทำอะไรที่นครหลวงของมนุษย์กันนะ ดูจากสภาพบาดเจ็บเช่นนี้แล้ว… ต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอย่างแน่นอน”
…
หยูฟู่กำลังประคองทั้งบิดาของนางและอาหนี่ด้วยสีหน้าลนลานไร้ทางออก หยูเฟิ่งผู้เป็นบิดาเรียกพลังปราณขั้นนักพรตยุทธการกลับมาได้สำเร็จ แต่หลังจากต่อสู้กับผู้ฝึกตนขั้นนักพรตยุทธการเฒ่าที่จับพวกเขาขังเอาไว้ ก็กลับมามีสภาพบาดเจ็บสาหัส แล้วหมดสติไปอีกครา
พวกเขาถูกล้อมเอาไว้ด้วยผู้คนใบหน้าถมึงทึง ทำเอาหยูฟู่รู้สึกหวาดกลัวเป็นอันมาก
นางพาตนเองมาถึงนครหลวงได้ แต่กลับไม่รู้ว่าร้านของศิษย์พี่ปู้อยู่ที่ใด นางอยากถามคนแถวนี้ แต่ก็ไม่กล้าเปิดปากพูด เนื่องจากสายตาของทุกคนที่อยู่รอบกายดูเต็มไปด้วยจิตอกุศล
ทันใดนั้นฝูงชนก็แหวกออก ร่างของชายมีอายุเดินเข้ามาแล้วมองนางด้วยสายตาอบอุ่น
หยูฟู่รู้สึกราวกับสรรพเสียงรอบกายเบาลง นางเห็นเพียงร่างของทุกคนกำลังเปิดปากพูดขมุบขมิบเท่านั้น แต่ภายในใจของน
