างกลับมั่นคงสงบนิ่ง ขาทั้งสองเดินตามชายผู้นั้นออกจากฝูงชนไปอย่างควบคุมตนเองไม่ได้
ทั้งสี่หายตัวไปท่ามกลางฝูงชนขวักไขว่จอแจ
…
ณ โรงเตี๊ยมหรูแห่งหนึ่งในนครหลวง
ผู้นำกองโจรลำดับเจ็ดวิ่งเร็วเหมือนพายุ กระโจนพรวดเข้ามาในโรงเตี๊ยมพร้อมเลือดที่หยดย้อยจากมุมปาก จนทำเอาบรรดาชายร่างหนาที่กำลังกระดกเหล้าเคล้าอาหารกันอยู่ในโรงเตี๊ยมสะดุ้งเฮือก
“พับผ่า! ไอ้เจ้าของก้นซีดๆ ที่เพิ่งพุ่งผ่านไปนั่นมันไอ้หมายเลขเจ็ดไม่ใช่รึ รสนิยม…ของหมอนี่เปลี่ยนไปมาก ประหลาดเหลือเกิน เดี๋ยวนี้หันมาเอาดีด้านวิ่งแก้ผ้าแล้วเช่นนั้นหรือ” ชายร่างใหญ่หนวดหนาพูดเสียงดังลั่น ดวงตาเบิกกว้าง
ทุกคนในที่แห่งนั้นต่างมีสีหน้าประหลาด อดไม่ได้ที่จะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา ไอ้หมายเลขเจ็ดวิ่งแก้ผ้า ใครมันจะไปคิดว่าจะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นกัน
หลังจากที่ผู้นำกองโจรลำดับเจ็ดจัดการหาผ้าหาผ่อนสวมเรียบร้อย เขาก็เดินออกจากห้องมาด้วยใบหน้าเคร่งขรึม เสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากค่อยๆ เงียบไป กลุ่มคนที่อยู่ด้านนอกหันมามองเขาด้วยสีหน้าจริงจัง
ผู้นำกองโจรลำดับเจ็ดกัดฟันกรอดพลางเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ให้ทุกคนฟัง คนเหล่านั้นดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ สุดท้ายแล้วคนหนึ่งในกลุ่มก็ทนไม่ไหว ตบโต๊ะเสียงดังปังแล้วลุกขึ้นยืนทันที
“ไอ้เวร! กล้าดีอย่างไรมาหยามเกียรติพี่น้องข้า ข้าจะลอกเปลือกเหล็กของมันออกเป็นชิ้นๆ ให้ดู!”
เหล่าสิบสามกองโจรแห่งเมืองโม่จั่วค
