ัน” ชายหนุ่มพูดขณะเดินจากไป
หนี่หยันอึ้งจนหมดคำพูดทันที ส่วนถังอิ่นก็เหงื่อกาฬแตกพล่าน… “ศิษย์พี่ เล่นกับความรู้สึกคนอื่นเช่นนี้ไม่ได้นะขอรับ”
แน่นอนว่าสายตาของหนี่หยันที่มองมาทางถังอิ่นนั้นเย็นเยียบ
“เจ้าหนูน้อย ข้าขอสั่งอาหารด้วยก็แล้วกัน เอาเนื้อตุ๋นตำรับจีนจานหนึ่งกับสุราหนึ่งเหยือก” หนี่หยันเดินไปหาที่นั่งแล้วโบกมือเรียกโอวหยางเสี่ยวอี้ซึ่งนั่งซังกะตายอยู่ไม่ไกล
โอวหยางเสี่ยวอี้ฮึดฮัดออกมา นางไม่ค่อยชอบขี้หน้าแม่นางคนนี้นัก แต่ในเมื่ออีกฝ่ายสั่งอาหาร ก็ไม่ใช่เรื่องที่จะไปปฏิเสธ เด็กหญิงรีบเดินไปที่หน้าต่างห้องครัวแล้วบอกรายการอาหารให้ปู้ฟางรับรู้
ขณะที่หนี่หยันรออาหารมาส่ง นางก็เริ่มกวาดตามองไปรอบร้าน
ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าร้านมาครั้งนี้ นางก็รู้สึกได้ว่าบรรยากาศในร้านไม่เหมือนเดิม เนื่องจากมีกลิ่นอายความลึกลับประหลาดอบอวลรบกวนจิตใจนางอยู่
ความลึกลับประหลาดนี้จะปรากฏขึ้นในใจของนางตอนกำลังฝึกพลังปราณอยู่เท่านั้น ในสถานการณ์อื่นนางแทบไม่เคยจับความรู้สึกนี้ได้เลย
หนี่หยันเอามือไพล่หลังแล้วเดินไปทั่วร้านเพื่อเริ่มสำรวจ ไม่นานนักนางก็สังเกตเห็นต้นตอของความลึกลับ ซึ่งก็คือกระถางต้นไม้ดินเผาสีเหลืองน่าเกลียดเตะตาที่มุมห้อง พร้อมต้นอ่อนที่แทงขึ้นมาจากดิน
ใบไม้เขียวแต่งแต้มไปด้วยลวดลายน่าพิศวงเต็มไปหมด
“นี่… นี่มันต้นตื่นรู้นี่” หนี่หยันโพล่งออกมาเสียงดัง หญิงสาวไม่คาดคิดเลยว่าปู้ฟางจะปล
