งอิ่นรีบก้าวออกมาปู้ฟางแล้วเอ่ยทักทายปู้ฟางด้วยความตื่นเต้น
ปู้ฟางพยักหน้าให้ถังอิ่นจากนั้นก็พูดเสียงสงบ “ไม่ได้เจอกันนานจริงเสียด้วย เจ้ามากินอาหารหรือ ร้านเราเพิ่งเพิ่มอาหารรายการใหม่เข้ามานะ รสชาติอร่อยใช้ได้เลยทีเดียว”
ใบหน้าของถังอิ่นสว่างขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยิน “อาหารจานใหม่หรือขอรับ ต้องอร่อยอยู่แล้ว ฝีมือการทำอาหารของศิษย์พี่นั้นไม่เป็นสองรองใครแน่นอน… เอ่อ…”
ถังอิ่นก้าวออกมาแล้วก็ต้องชะงักค้างกลางทาง สายตาตวัดไปเห็นกล่องอาหารในมือหนี่หยัน อาจารย์ของเขากำลังจ้องมองมาตาเขม็งพร้อมขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน
“เถ้าแก่ปู้ นี่เป็นอาหารพลังปราณที่ข้าเพิ่งทำเสร็จ ลองชิมแล้วขอความคิดเห็นหน่อย” หนี่หยันก้าวอาดๆ เข้าร้านมาด้วยความหงุดหงิด จากนั้นก็วางกล่องอาหารลงบนโต๊ะ พลางพูดกับปู้ฟางด้วยน้ำเสียงแสนอารมณ์เสีย
แม่นางคนนี้มาขอคำแนะนำเรื่องอาหารจริงๆ เสียด้วย อันที่จริงปู้ฟางไม่เคยสนใจจะให้คำแนะนำใครแม้แต่น้อย
ชายหนุ่มกวาดตามองไปรอบร้านแล้วก็พบว่าไม่มีลูกค้าเหลืออยู่สักคน เขามุ่นคิ้วทันที
ทันใดนั้นปู้ฟางก็เดินรี่เข้าไปหาถังอิ่น “เจ้าจะกินอะไร”
ถังอิ่นผงะแล้วรีบตอบ “เอ่อ เอ่อ… เอาอาหารจานใหม่แล้วก็สุราหัวใจหยกเยือกแข็งเหยือกหนึ่งขอรับ”
“ได้ รอสักครู่” ปู้ฟางพยักหน้าด้วยความพอใจ แล้วหันหลังเพื่อเดินกลับเข้าครัวไป
“ตอนนี้ยังเป็นเวลาทำการอยู่ ข้าไม่รับคำขอเรื่องคำแนะนำใดๆ ทั้งสิ้น รอร้านปิดก่อนก็แล้วก
