างแรง เขาถามอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงโกรธแค้น หากไม่ใช่เพราะปู้ฟางยื่นมือเข้ามาสอด ป่านนี้ศิษย์ทั้งสองของเขาคงนำเมล็ดกลับมาให้เขาได้แล้ว
“หรือว่าเมล็ดนี้จะโตไปเป็นอะไรน่าที่ตื่นเต้น” ชายหนุ่มถามอย่างไม่ลดละ ดูเหมือนว่าชายชราตรงหน้าเขาจะรู้จริงเสียด้วยว่ามันคือต้นอะไร
ชายชราถอนหายใจออกมาแล้วมองปู้ฟางด้วยความรู้สึกสมเพชในใจ “เจ้าคิดว่าเมล็ดนี่เป็นของดีเช่นนั้นรึ ใช่แล้ว สำหรับบางคนมันถือเป็นสมบัติล้ำค่า แต่สำหรับคนอื่นนั้น… เมล็ดนี้เป็นใบสั่งตายที่น่ากลัวที่สุด”
ใบสั่งตายเช่นนั้นรึ! น่ากลัวรึ! หัวใจของปู้ฟางกระตุก
เมล็ดนี่คงไม่โตไปเป็นสิ่งที่มีพิษหรอกนะ ไม่น่าจะใช่ ในเมื่อใบมันปล่อยพลังปราณที่ดีเยี่ยมออกมาเช่นนี้
“เจ้าเคยได้ยินที่คนโบราณว่ากันไว้ว่าทรัพย์ล้ำค่าก็อาจทำให้เจ้าของเหมือนตายทั้งเป็นหรือไม่ การถือครองทรัพย์ที่เจ้าไม่มีปัญญาปกป้อง ไม่ว่าทรัพย์นั้นจะมีค่าเพียงใด ก็รังแต่จะกลายเป็นใบสั่งตายเท่านั้น”
ปู้ฟางกะพริบตาปริบ ใบหน้าเปลี่ยนเป็นไร้อารมณ์ทันที
ตาแก่นี่อารัมภบทมายาวยืดเพียงเพื่อจะบอกว่าเมล็ดนี่จะงอกออกมาเป็นสิ่งที่มีค่ามาก แต่เพราะปู้ฟางไม่มีปัญญาที่จะปกป้องของมีค่านี้ ชะตากรรมของเขาจึงต้องดับอนาถ
แต่ข้อมูลนี้ก็ทำให้ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกเช่นกัน
หากเมล็ดนี้โตมาเป็นสิ่งที่มีพิษ ตัวเขาเองคงทำอะไรไม่ได้นอกจากต้องทิ้งมันไป แต่… หากปัญหาที่ตาแก่นี่คิดคือตัวเขาไม่สามารถ
