ชราแสนประหลาดเพียงคนเดียวเท่านั้น
“ทาร์ตไข่เช่นนั้นรึ ที่แม่หนูคนนั้นทำก็ดูใช้ได้นี่ เหตุใดจึงไม่ผ่านการทดสอบเล่า” พ่อครัวเงาถามด้วยความสงสัยใคร่รู้
ปู้ฟางมุ่นคิ้วจากนั้นก็ตวัดสายตาไปมองชายชราแล้วตอบเสียงไร้อารมณ์ “ไม่จำเป็นต้องมีเหตุผลอะไรทั้งนั้น หากข้าประเมินว่ามันยังไม่เกินความคาดหวังของข้า ก็แปลว่ายังใช้ไม่ได้”
ชายชราหน้าซีด อับจนคำพูดทันที
ปู้ฟางมองชายชราที่กำลังงงเป็นไก่ตาแตก แล้วก็หันหลังตั้งท่าจะเดินกลับเข้าครัว
“เจ้าจะไม่ให้ต้นอ่อนนี่กับข้าจริงๆ รึ” พ่อครัวเงาจ้องแผ่นหลังของปู้ฟางพลางถามออกมา
ชายหนุ่มเมินคำถามนั้นแล้วเดินกลับเข้าครัวไปฝึกซ้อมทำอาหารต่อทันที เขาไม่แยแสแม้แต่จะต่อปากต่อคำกับชายชราอีกต่อไป
ชายชราถอนใจยาว เขาหันไปมองต้นอ่อนด้วยสายตาแสนเสียดาย จากนั้นก็ประกาศออกมา “เจ้าหนุ่ม เจ้าจะต้องเสียใจกับการตัดสินใจของตนเองแน่… คอยดูเถิด เดี๋ยวเจ้าจะต้องถูกไอ้พวกขั้นนักพรตยุทธการแสนร้ายกาจรุมทึ้ง แล้วเราค่อยมาดูกันว่าเจ้าจะทำอย่างไร”
พ่อครัวเงาเอามือไพล่หลัง ส่ายหน้างุดพลางเดินออกจากร้าน เงาตะคุ่มของเขาค่อยๆ หายไปจากตรอกในที่สุด
